บทที่ 46 นายโกรธที่ฉันไม่ยอมกินข้าวเหรอ?
หนิงเหนียนช่างเป็นคนที่น่าอึดอัดใจเสียจริง
นิสัยแบบนี้โดยทั่วไปแล้วเกิดจากการที่ความต้องการในวัยเด็กไม่ได้รับการตอบสนอง จนกลายเป็นความเคยชิน พอโตขึ้นก็เลยไม่ชอบพูดอะไร
ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้ คงไม่ได้มีช่วงวัยเด็กที่ดีนัก
โชคดีที่ฉีอันมีนิสัยเปิดเผยชอบพูดคนเดียวถึง อยู่ด้วยกันมาได้นานขนาดนี้
ฉีอันถอนหายใจ “ถ้านายเก็บทุกอย่างไว้ในใจแบบนี้ต่อไป พอรายการวาไรตี้จบ พวกนายก็ยังคงเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่ดี”
“นายต้องลงมือทำอะไรบ้างสิ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ส่วนอีกฝ่ายจะเป็นยังไงก็เป็นเรื่องของเธอ ค่อยว่ากันทีหลัง จะคิดมากไปทำไม” เขาพูดอย่างใจเย็นและเป็นห่วง
หนิงเหนียนนั่งเงียบ ไม่รู้ว่ารับฟังคำพูดเหล่านั้นหรือเปล่า
หนิงหนิงก็ไม่ใช่คนชอบพูด ดูก็ไม่เหมือนคนที่จะกล้าลงมือทำอะไรก่อน
ฉีอันถอนหายใจด้วยความกังวล
จนกระทั่งตกเย็น หนิงเหนียนรีบกินข้าวในโรงอาหารของบริษัทอย่างลวก ๆ แล้วกลับไปที่วิลล่า
พอเพิ่งเข้าประตูมาเว่ยฉือก็เดินเข้ามาหา ดึงเขาไปที่มุมหนึ่ง
เขาพูดตรงประเด็นเลยว่า “หนิงหนิงหลับไปทั้งวันแล้ว”
หนิงเหนียนถามว่า “ทั้งวันเลยเหรอ?”
เว่ยฉือตอบว่า “ใช่ครับ”
เธอหลับไปจริง ๆ ทั้งวัน แบบไม่มีอะไรเจือปนเลย
เขานั่งดูอยู่ที่หลังฉาก
เขาแวะไปดูมาสองครั้งด้วย
แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ มีคนดูเธอนอนหลับค่อนข้างเยอะ ห้องไลฟ์ของเธอยังคงได้รับความนิยมสูงอยู่ในอันดับที่สาม
