บทที่ 47 อร่อยจัง!
หนิงหนิงได้ยินเสียงแล้วรู้สึกสงสัย
เธอจึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อดูให้ชัด ๆ
หนิงเหนียนหันมามองเธอแวบหนึ่ง
หนิงหนิงชะโงกหน้าเข้าไปดู “ขอดูหน่อย”
หนิงเหนียนถือมันฝรั่งอยู่ในมือข้างหนึ่งอีกมือถือมีด เขาจ้องมองไม่กะพริบตา มือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มันฝรั่งหัวนั้นถูกหั่นเป็นเส้นบาง ๆ
หนิงหนิงตกใจจนตาเบิกกว้าง
ในความทรงจำของเธอ พ่อครัวไม่เคยทำอาหารแบบนี้มาก่อน
โดยปกติ พวกเขาจะเอาผักมากำหนึ่ง สับ ๆ ไม่กี่ทีแล้วเอาไปต้มรวมกับปลา มันทั้งคาวและไม่อร่อยเลย
ที่จักรวรรดิโนซามานมีผลไม้อยู่ไม่กี่ชนิด ผักก็มีน้อย กินไปกินมาก็วนเวียนอยู่แค่ไม่กี่อย่าง
พืชพรรณในโลกนี้มีมากมาย แต่หนิงหนิงไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
เช่นเดียวกับดอกท้อที่บานสะพรั่งเต็มท้องถนนในตอนนี้
และลิ้นจี่ที่เธอไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน
มีหลายสิ่งหลายอย่าง ที่เธอไม่เคยได้ลิ้มลอง
“นี่คืออะไรเหรอ?”
หนิงเหนียนตอบ “มันฝรั่งเส้น เดี๋ยวจะทำมันฝรั่งผัดเปรี้ยวเผ็ด”
เปรี้ยวเผ็ด?
ทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด?
นี่มันรสชาติอะไรแปลก ๆ
หนิงเหนียนหั่นผักเสร็จ รอบตัวไม่มีใครอยู่แล้ว
พอมองอีกทีหนิงหนิงก็กลับไปนั่งที่โซฟาแล้ว เธอกำลังมองเพดานด้วยความเบื่อหน่าย
เขาเร่งมือทำอาหารให้เร็วขึ้น จุดไฟ ผัดอาหาร ไม่นานกลิ่นหอมก็โชยมาจากในครัว
วาเซียสูดจมูก “หอมจังเลย”
หนิงหนิงสูดดมกลิ่น จริง ๆ ด้วย มันหอมมาก
ที่จักรวรรดิโนซามานก็มีอาหารที่มีกลิ่นหอมเหมือนกัน
อ