บทที่ 45 เงาดำข้างเตียง
หนิงหนิงมองดูมอร์ต้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ
เด็กสาวอายุราว ๆ สิบหกถึงสิบเจ็ดปี ตัวสูงกว่าหนิงหนิงเล็กน้อย
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีดำและสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวทับด้านนอก
ที่ด้านหลังของชุดบริเวณเอวมีโบว์สีดำขนาดใหญ่ผูกไว้
ผมสีขาวยาวถูกรวบเป็นหางม้า
ผิวของเธอขาวมาก ขาวซีดราวกับหิมะ แม้แต่ขนตาก็ยังเป็นสีขาว
มีเพียงดวงตาคู่สวยที่เป็นสีเขียว เป็นสีเขียวบริสุทธิ์ราวกับอัญมณี
มอร์ต้าใช้มือทั้งสองข้างตัดแต่งดอกไม้อย่างคล่องแคล่ว ฝีมือของเธอช่างประณีตจริง ๆ
เสื้อผ้าของหนิงหนิงหลายชุด ล้วนเป็นฝีมือของมอร์ต้า
ชุดที่เธอสวมใส่วันนี้ก็เช่นกัน เป็นชุดที่มอร์ต้าตั้งใจเรียนรู้แบบแผนการออกแบบของโลกนี้แล้วตัดเย็บให้เธอโดยเฉพาะ
เสื้อผ้าหลายชุดที่เธอนำมาเองนั้น ล้วนซับซ้อนเกินไปไม่สะดวกในการสวมใส่
มอร์ต้าส่งดอกไม้ให้หนิงหนิง หนิงหนิงค่อย ๆ จัดดอกไม้ใส่แจกันทีละดอก
ดอกตูมเบียดชิดกันอยู่ หนิงหนิงอุ้มแจกันดอกไม้ขึ้นมาแล้ววางไว้ใต้แสงจันทร์
กุหลาบเหล่านั้นอาบไล้ไปด้วยแสงจันทร์ กลีบดอกไม้ถูกเคลือบด้วยแสงจันทร์เป็นชั้นบาง ๆ
จากนั้นดอกตูมก็ค่อย ๆ บานออกทีละดอก
ค่ำคืนเงียบสงัด เสียงเล็ก ๆ ที่แทบจะไม่ได้ยินคือเสียงของดอกไม้ที่กำลังบาน
ดอกกุหลาบบานเต็มที่ทั้งหมดแล้ว
ดอกไม้บานเรียงรายติดกัน หนิงหนิงเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อสูดกลิ่นหอมของดอกไม้
วาเซียยื่นอุ้งเท้าออกมา
มอร์ต้าโบกมือทีหนึ่ง เขาก็ถูกปัดกระเด็น
