บทที่ 42 ฉันขอตัวก่อน
เจียงฉือซิงดูเหม่อลอยเล็กน้อย “ฉันอิ่มแล้ว พวกคุณกินกันต่อเถอะ ฉันขอตัวก่อน”
เจียงฉือซิงเดินจากไป
จี๋เสี่ยวเสี่ยวแอบบ่นในใจ
หนีไปเร็วจัง
เธอหันไปถามเจียงเจิน “หนิงหนิงเคยเจอแล้ว เจินเจินคุณเคยเจอหรือยัง ลู่จีอันหน้าตาเป็นยังไงหล่อขนาดไหนกันแน่?”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวพูดพลางรู้สึกขำ
ลู่จีอันคนนี้ก็ตลกดีเหมือนกัน
เจียงเจินกลืนคำพูดที่จะบอกว่าเคยเจอกลับลงไป
ก็ถือว่าได้เห็นฝีมือในการปฏิเสธข่าวลือของตระกูลลู่แล้ว
“ฉันเพิ่งกลับมาที่ตระกูลเจียงไม่นาน ยังไม่เคยเจอเขาเลย” เจียงเจินกล่าว
จี๋เสี่ยวเสี่ยวตาเป็นประกาย “นั่นแสดงว่าจะได้เจอใช่ไหม เจ๋งจังเลย!”
เจียงเจินไม่ได้พูดอะไร
ถือว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย
น่าจะได้เจอนะ แค่เจอคนเองไม่ใช่เหรอเธอยังไม่เคยอยากเจอใครแล้วเจอไม่ได้เลย มันจะยากอะไร?
จี๋เสี่ยวเสี่ยวถามต่อ “งั้นหาเวลาไปดูกันเถอะ ผู้ชมในห้องไลฟ์คงอยากเห็นว่าลู่จีอันหน้าตาเป็นยังไง”
จี๋ซางก็เห็นด้วย “ใช่แล้วพี่เจินเจิน ผมก็อยากดูด้วย!”
เจียงเจินตอบตกลง “ได้สิ รอให้มีเวลาก่อน แล้วจะให้เขามาร่วมรายการนะ”
ยิ่งคิดเจียงเจินก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้
ฟู่เซี่ยนหลี่ที่มีคนมากมายอยากเจอแต่ไม่มีโอกาสได้เจอ ตอนนี้เธอก็สามารถเจอเขาได้ง่าย ๆ
ก็ตอนนี้เธอเป็นคุณหนูตระกูลเจียงนี่นา
จี๋เสี่ยวเสี่ยวมองใบหน้าไร้เดียงสาของเจียงเจินแล้วยิ้มเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงกินข้าวต่อ
[ว้าว!!! เจ๋งมาก!]
[บอกต่