บทที่ 43 การฆ่าคนในโลกนี้เป็นสิ่งผิดกฎหมาย
เว่ยฉือมาเคาะประตูอีกแล้ว
วาเซียกระโดดขึ้นมา แล้วใช้อุ้งเท้าถีบหนิงหนิงซึ่งถูกมันเบียดจนชิดขอบเตียงและกำลังจะตกลงไปแล้ว ให้ร่วงลงมา
วาเซียมองหนิงหนิง “หนิงหนิง…หนิงหนิง ทำไมเธอถึงตกลงไปอีกแล้ว!”
หนิงหนิงจ้องวาเซียด้วยสายตาคาดโทษ
หนิงหนิงพยุงตัวกับเตียงแล้วลุกขึ้นมา
ประตูเปิดออก
หนิงหนิงยังคงสวมชุดนอนอยู่
เว่ยฉือลองถามดู “คุณจะกินข้าวไหม พวกเรากำลังจะกินข้าวพอดี จะกินด้วยกันไหม”
“ฉันไม่กินหรอก พวกคุณกินกันเถอะ” หนิงหนิงตอบ
“ไม่ต้องรอหนิงเหนียนหรอก เขาคงกินที่บริษัทก่อนแล้วค่อยกลับมา”
เว่ยฉือตั้งใจหยิบยื่นทางลงให้เธอ
“ฉันไม่ได้รอเขาอยู่หรอก ฉันไม่หิวพวกคุณกินกันไปเถอะ”
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกว่าในสายตาของคนทั่วไปคงจะเห็นว่าแปลก ๆ จึงเสริมว่า
“ฉันมีของกินอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
ประตูปิดลงอีกครั้ง
เว่ยฉือก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงหรือไม่
เขายังคงรู้สึกไม่สบายใจ ถึงแม้จะมีขนมขบเคี้ยวแต่การไม่กินข้าว กินแต่ขนมขบเคี้ยวอย่างเดียวมันก็ไม่ได้
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโทรหาหนิงเหนียน
เขาไม่ได้บอกสาเหตุที่หนิงหนิงไม่ยอมกินข้าว แค่บอกว่าหนิงหนิงกินแต่ขนมขบเคี้ยวไม่ยอมกินข้าว ขอให้ช่วยพูดกับเธอหน่อยตอนกลับมา
หลังจากวางสาย หนิงเหนียนก็มองดูเทรนด์ยอดนิยม
#หนิงหนิงอดอาหาร
[ฮ่า ๆ ๆ สมัยนี้ยังมีคนที่แทงตัวเองแล้วถามคนอื่นว่ากลัวหรือเปล่าด้ว
