รับฉันจะแพงหรือไม่แพงไม่สำคัญหรอก ขอแค่ถูกและใช้งานได้ดีก็พอ ของของปลอมนั่นก็ใช้ได้แล้ว]
[แน่ใจนะว่าพูดถึงเรื่องใช้งานจริงๆ น่ะ~]
[นี่มีใครพูดถึงหนิงหนิงเหรอ? เป็นบ้าอะไรเนี่ย ชอบพาดพิงไปทั่ว ถ้าเจียงเจินไม่ได้เปรียบเทียบกับหนิงหนิงก็คงจะแสดงความสง่างามของคุณหนูไม่ได้สินะ? พวกบ้าตัวเองก็ไม่ได้มีเงินทองอะไรมากมาย ยังจะมารังเกียจโน่นรังเกียจนี่อีก พวกแกมาเลียแข้งเลียขาทุกวัน เจียงเจินให้เงินพวกแกกี่บาทกัน?]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ด่าเก่งจังเลย!]
[ไม่ต้องพาดพิงของปลอมก็ได้ ให้เธอขอโทษก่อนสิ…]
[ให้เจียงเจินเป็นคนพูดสิ มาพูดกับฉันแบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไร?]
จี๋เสี่ยวเสี่ยวพยายามปฏิเสธอย่างสุดความสามารถ เธอกลัวจนแทบตาย
ถ้าเธอรับมันไว้จริง ๆ คงถูกด่าว่าเป็นคนวัตถุนิยมแน่ ๆ
ไม่รู้ว่าเจียงเจินตั้งใจหรือเปล่า
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าผ้าเช็ดหน้าที่หนิงหนิงให้มานั้นใช้แล้วสบายใจ สัมผัสก็นุ่มนวลกว่าของเจียงเจินด้วย
จี๋เสี่ยวเสี่ยวรีบเรียกทุกคนมากินข้าว
เจียงเจินมองขึ้นไปบนชั้นบนขณะที่กินข้าวไปครึ่งทาง
“นานขนาดนี้แล้ว เธอไม่กินข้าวจริง ๆ เหรอ?”
เจียงฉือซิง “จะไปสนใจเธอทำไม? เธอจะกินหรือไม่กินก็เรื่องของเธอสิ”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่เจียงเจินก็ไม่ได้รู้สึกดีกับคนที่ขโมยชีวิตของเธอจริง ๆ อีกอย่างหนึ่งหนิงหนิงก็เคยทำร้ายเธอด้วย
แต่ว่านะ เธอก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน
เจียงเจินรู้สึกสงสารเธอเล็ก
