ยวเสี่ยวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ยังไม่แห้งบนหน้าผาก
จี๋ซางที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายของเธอได้กลิ่นหอมของกุหลาบ “หอมจังเลย ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวตอบว่า “หนิงหนิงให้มา”
ทุกคนเพิ่งสังเกตเห็นเหงื่อบนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนเธอจะเหนื่อยอยู่บ้าง
[ใช่สิ อาหารทั้งหมดนี้ เสี่ยวเสี่ยวทำคนเดียวเลย เก่งมาก]
[ฝีมือการทำอาหารของเสี่ยวเสี่ยวสุดยอด!]
[เสี่ยวเสี่ยวเหนื่อยหน่อยนะ!]
…
เจียงเจินรู้สึกไม่สบายใจ “ขอโทษนะ เธอยุ่งอยู่คนเดียวเลย ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย”
เธอล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมายื่นให้จี๋เสี่ยวเสี่ยวเช็ดเหงื่อ
บนผ้าเช็ดหน้ามีโลโก้แบรนด์วีที่โดดเด่น
จี๋เสี่ยวเสี่ยวจำได้ว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มีราคาแพง เธอรีบผลักกลับไปทันที “ฉันใช้อันนี้ก็พอแล้วค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกแค่ผ้าเช็ดหน้าเอง เธอเหนื่อยมาตั้งนานเช็ดเหงื่อหน่อย ไม่งั้นฉันจะรู้สึกไม่สบายใจนะ”
เจียงเจินจับมือจี๋เสี่ยวเสี่ยวไว้แล้วช่วยเช็ดเหงื่อให้
หลังจากเช็ดเสร็จ เธอมองดูแล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ “หรือว่า จะให้ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้กับเธอไปเลยดี”
[ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ต้องราคาอย่างน้อยสองหมื่นหยวนแน่ ๆ จะยกให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ…]
[ผ้าเช็ดหน้าของคนรวยผืนเดียวเท่ากับเงินเดือนสองเดือนของฉันเลยนะ]
[สำคัญที่สุดคือเธอไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย หยิบออกมาให้คนอื่นใช้แบบไม่คิดอะไร]
[อาาา ฉันอิจฉาจังเลย ฉันก็อยากเป็นคุณหนูตระกูลเจียงบ้าง]
[สำห
