าเซีย แต่วาเซียเอี้ยวตัวหลบ
เธอชักมือกลับ รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที
หนิงหนิงเดินออกมา “นอกจากฉันแล้ว วาเซียไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้หรอก”
“เป็นแบบนี้เองเหรอ?” จี๋เสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นยืนพลางถอนหายใจ
เมื่อครู่นี้รู้สึกอับอายนิดหน่อย
“จะลงไปกินข้าวด้วยกันไหม พวกเราทำอาหารไว้แล้วเตรียมฉลองกันหน่อย”
หนิงหนิงตอบว่า “ไม่ละ ฉันไม่ลงไปแล้ว”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะปฏิเสธ
ผู้ชมก็ไม่คาดคิดเช่นกัน
[อะไรกัน???]
[เธอไม่ลงไปจริง ๆ เหรอ?]
[ของปลอมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ดูไม่รู้เรื่องเลย]
“อาหารที่ฉันผัดไว้ ไม่ลองชิมหน่อยเหรออร่อยมากเลยนะ” จี๋เสี่ยวเสี่ยวมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตัวเองมาก
หนิงหนิงเห็นเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอ
เธอเดินเข้าไปข้างในแล้วเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดหน้าในมือ จากนั้นก็ยื่นให้จี๋เสี่ยวเสี่ยว
“ขอบคุณที่เหนื่อยนะ”
ผ้าเช็ดหน้าสี่เหลี่ยมสีดำมีเส้นไหมสีทองแทรกอยู่ในผืนผ้าสีดำ ที่มุมขวาล่างมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเงินมีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ
“ขอบคุณที่มาตามนะ แต่ฉันไม่หิวไม่ลงไปแล้วล่ะ” หนิงหนิงปิดประตู
จี๋เสี่ยวเสี่ยวถือผ้าเช็ดหน้าเดินลงบันไดมา
จี๋ซางไม่เห็นหนิงหนิงจึงถามว่า “พี่หนิงหนิงไปไหนล่ะ เมื่อไหร่จะลงมา?”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวตอบ “หนิงหนิงบอกว่าไม่หิว”
จี๋ซางถาม “พี่หนิงหนิงไม่กินเหรอ?”
เจียงฉือซิงแค่นเสียงหึ “เธอไม่กิน พวกเราก็กินกันเองสิ”
ก่อนจะนั่งลงทานข้าว จี๋เสี่
