ยบร้อยแล้ว
จี๋เสี่ยวเสี่ยวเช็ดเหงื่อ เหนื่อยจังเลย
หนิงหนิงยังคงเงียบไม่มีทีท่าว่าจะออกมา
“ไปเรียกหนิงหนิงหน่อยดีไหม?” จี๋เสี่ยวเสี่ยวถาม
“ทำอาหารก็ไม่ช่วย อย่าไปสนใจเธอเลย” เจียงฉือซิงพูด
จี๋เสี่ยวเสี่ยวแอบถอนหายใจในใจ
จริง ๆ แล้วพวกคุณก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา
ตอนผัดอาหารช่วงหลัง ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอเหนื่อยมาก แต่ก็ไม่มีใครเสนอตัวช่วยเธอเลย
จี๋เสี่ยวเสี่ยวพูดพร้อมรอยยิ้ม “ฉันจะไปเรียกเอง วันแรกนี่นาเราต้องฉลองด้วยกันสิ”
การสนทนาที่ชั้นล่าง หนิงหนิงได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของจี๋เสี่ยวเสี่ยวเดินขึ้นบันได ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
วาเซียวิ่งเข้าไป กระโดดขึ้นไปคว้าลูกบิดประตูแล้วบิดมันจนประตูเปิดออก
[อ๊ากกกก แมวตัวนี้กลายเป็นปีศาจแล้ว!]
[โอ้โห ฉลาดจังเลย รีบส่งไปเรียนหนังสือเลยอย่าปล่อยให้เด็กน้อยพลาดโอกาสในการเข้ามหาวิทยาลัยนะ!]
[น่ารักจนฉันทนไม่ไหวแล้ว!]
[รอมานานแล้ว ในที่สุดก็รอจนคนที่เชิญเธอมาถึงเสียที]
[โมโหจะตายอยู่แล้ว ไม่กินก็แล้วไปสิทำไมต้องมาเรียกด้วย น่ารำคาญชะมัด]
ประตูถูกเปิดออกจากด้านใน แมวดำตัวน้อยโผล่หัวออกมาแล้วเอียงคอมองเธอ
จี๋เสี่ยวเสี่ยวถูกความน่ารักนี้เล่นงาน ทำเอาใจละลายในทันที
เธอจำได้ว่าแมวตัวนี้ชื่อว่าวาเซีย
เธอชอบสัตว์มาก แต่ก่อนอยากเลี้ยงสุนัข แต่จี๋ซางไม่ชอบที่บ้านเลยไม่ได้เลี้ยง
จี๋เสี่ยวเสี่ยวย่อตัวลงจะลูบว
