บทที่ 38 เขาน่าจะเคยเจอลู่จีอันมาก่อน
สำหรับเจียงฉือซิงแล้ว ลู่จีอันสามารถอธิบายได้ด้วยคำสองคำนั่นก็คือ ‘ฝันร้าย’
ในความทรงจำของเขา ลู่จีอันมักจะถูกพูดถึงจากปากของผู้ใหญ่บ่อยที่สุด
ลู่จีอันเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก พอเริ่มเรียนหนังสือก็ข้ามชั้นมาตลอด
เจียงฉือซิงอายุน้อยกว่าลู่จีอันสองปี และเริ่มเข้าเรียนช้ากว่าเขา
พอเจียงฉือซิงเข้าเรียน พวกเขากลุ่มทายาทเศรษฐีรุ่นสองส่วนใหญ่ก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนเอกชนชั้นสูงเดียวกัน
ตอนกลางวันที่โรงเรียน พวกครูก็พูดถึงลู่จีอันทุกวัน ลู่จีอันสอบได้คะแนนเต็มวิชานั้น วิชานี้
ตอนกลางคืนกลับถึงบ้าน แม่ของเขาก็รับช่วงต่อฟังครูเล่าว่าลู่จีอันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
หูของเจียงฉือซิงแทบจะด้านชาไปหมดแล้ว
เขาและกลุ่มเพื่อนของเขา รวมตัวกันในตอนแรกก็เพราะลู่จีอัน
พวกเขาตั้งชื่อกลุ่มว่า ‘สหภาพผู้เสียหายจากลู่จีอัน’
ลู่จีอันเป็นเด็กในตระกูลผู้ดีที่ใคร ๆ ก็อิจฉา
ในที่สุดเมื่อลู่จีอันได้ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศ ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลกหูของเขาก็เริ่มได้พักผ่อนบ้าง
ตอนที่เจียงฉือซิงกำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ลู่จีอันก็เรียนจบจากต่างประเทศและกลับมา พอกลับมาก็ได้สืบทอดกิจการของตระกูลลู่ทันที
ตอนนั้นลู่จีอันเพิ่งอายุยี่สิบปีเท่านั้น
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาบริษัทของตระกูลลู่ภายใต้การบริหารของเขาก็พัฒนาไปได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ
น่ากลัวจริง ๆ
เจียงฉือซิงน
