บทที่ 35 ทำไมคนสมัยนี้ถึงได้มีความคิดแบบศักดินานักนะ?
[พวกคุณอย่าทะเลาะกันเลย ฉันเข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่ประธานบริษัทที่อายุน้อยและหล่อที่สุดในโลกควรจะเป็นลู่จีอันไม่ใช่เหรอ?]
ข้อความหนึ่งลอยผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะจมหายไปในหน้าจออย่างรวดเร็ว
อวี่ซิ่วซิ่วเลขาของลู่จีอันกำลังนั่งถอนหายใจ เพราะเธอบังเอิญเห็นลู่จีอันกำลังพิมพ์ข้อความนั้นอยู่
เจียงเจินตอนนี้ทั้งโกรธทั้งอาย ชาวเน็ตคงจะเดากันไปต่าง ๆ นานาอีกแล้ว
เธอไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับคนคนนั้นหรอก เขาต้องหัวเราะเยาะเธออีกแน่ ๆ!
เจียงฉือซิงคนต้นเหตุนี่ กลับดูสนุกสนานเพลิดเพลินดี
เขาตั้งใจทำแบบนี้
เขาแอบชำเลืองมองไปทางหนิงหนิงอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น
แต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของหนิงหนิงได้อย่างชัดเจน
หนิงหนิงยังคงสวมหมวกใบนั้นอยู่ เธอเท้าคางพลางเคาะดินสอบนกระดานช้า ๆ
เจียงฉือซิงถึงกับพูดไม่ออก
ทำไมเธอถึงได้ทำท่าไม่แยแสแบบนี้
เล่นละครต่อไปสิ ดูซิว่าจะเล่นได้ถึงเมื่อไหร่
แมวดำที่อยู่บนตักของเธอ จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีเขียวไม่วางตา
มันยกอุ้งเท้าขึ้นมาอวดเล็บให้เขาดู
เจียงฉือซิงรู้สึกหนาวสะท้านไปตามแผ่นหลัง
แมวดำตัวนี้ของหนิงหนิง มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีอยู่ตลอด
เจียงเจินเรียกเขาหลายครั้ง พอเขาได้สติกลับมาจึงถามว่า “มีอะไรเหรอ?”
“ทำไมถึงเหม่อไปแบบนั้นล่ะ?” เจียงเจินถาม
เจียงฉือซิงหาข้ออ้างส่ง ๆ “ผมกำลังคิดว่าถ้าพี่ไม่ชอบฟู่เซี่ยน
