หลี่แล้ว ตอนนี้พี่ชอบใครอยู่?”
เจียงเจินอดไม่ได้ที่จะตีเขาอีกครั้ง “จะชอบไม่ชอบอะไรกัน ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ตอนนี้ฉันชอบตัวเองมาก ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาฉันก็อดทนผ่านมันมาได้ตลอด และฉันก็ขอบคุณตัวเองจริง ๆ ที่อดทนมาได้ถึงตอนนี้”
เจียงฉือซิง “พี่…”
เจียงเจินยิ้มอย่างปลงตก “ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างผ่านไปแล้วคนเราต้องมองไปข้างหน้าใช่ไหมล่ะ”
หนิงหนิงหยุดการเคาะดินสอ
[โอ๊ยยย ฉันจะร้องไห้แล้ว…]
[เจินเจิน ทำไมถึงใจดีแบบนี้ตลอดเลยนะ!]
[คนดี ๆ ต้องถูกเอาปืนจ่อหน้าหรือไง?]
[ของปลอมยังไม่ทันได้ขอโทษเลย แล้วทำไมถึงต้องปล่อยผ่านไปด้วย?]
[ทำไมกัน หนิงหนิงคนที่แย่งที่ของคนอื่นคนนี้ ทำไมถึงได้มานั่งตรงข้ามเจินเจินอย่างหน้าตาเฉยได้ เพราะอะไรกัน!]
[ฉันไม่ให้อภัย ฉันไม่มีทางให้อภัยหนิงหนิงเด็ดขาด!]
[ทำไมถึงเป็นแบบนี้! ทำไมถึงเป็นแบบนี้! ทำไมถึงเป็นแบบนี้!]
[นังของปลอมไปให้พ้น! นังของปลอมไปให้พ้น! นังของปลอมไปให้พ้น!]
[ไอ้ของปลอมไปตายซะ! ไอ้ของปลอมไปตายซะ! ไอ้ของปลอมไปตายซะ!]
ไม่พูดก็ยังดีกว่าพอพูดขึ้นมาแฟนคลับก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ
ยิ่งเจียงเจินแสดงท่าทีตัวเฉยเมยมากเท่าไหร่ แฟนคลับก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดแทนมากขึ้นเท่านั้น
เจียงเจินปล่อยวางเรื่องนี้ไปแล้ว แต่กลับยิ่งทำให้แฟนคลับของเธอโกรธแค้นหนิงหนิงมากขึ้น
หนิงหนิงใช้นิ้วแตะคางเบา ๆ เป็นจังหวะ
คนเราต้องมองไปข้างหน้า
ถ้าหนิงหนิงคนเดิมไม่ตาย เธอจะมองไปข้างหน้าไหม
เธอจะ
