ยังมีโอกาสมองไปข้างหน้าได้อีกไหม?
สายตาของเจียงฉือซิงที่จ้องมองมาราวกับจะฆ่ากัน แทบจะทำให้ตัวหนิงหนิงเป็นรูอยู่แล้ว
ตุ้บ
โทรศัพท์มือถือของหนิงเหนียนร่วงลงบนพื้น
เจียงฉือซิงจ้องเขาด้วยสายตาไม่พอใจ
“ขอโทษ” หนิงเหนียนก้มลงเก็บโทรศัพท์
ความคิดของหนิงหนิงถูกดึงกลับมา
มือข้างหนึ่งของเธอยังคงจับวาเซียไว้แน่น หากปล่อยมือออกมันจะไปงับวิญญาณของเจียงฉือซิงหรือเจียงเจินทันที
มืออีกข้างหนึ่งยกหมวกขึ้นด้านหนึ่งเผยให้เห็นเพียงดวงตาข้างเดียว เธอกวาดตามองเจียงฉือซิงอย่างเรียบเฉยแล้วมองคนอื่น ๆ ก่อนถาม “ถึงตาฉันแล้วเหรอคะ?”
หนิงหนิงกล่าวขอโทษ “ขอโทษค่ะ เมื่อกี้เหม่อไปหน่อย”
เจียงฉือซิงหันมามอง
เธอแสดงสีหน้าสงสัยได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีร่องรอยการแสดงให้เห็นบนใบหน้าเลย
และเพราะมองไม่ออกว่าเธอตั้งใจหรือไม่ มันดูเหมือนจริงมากยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก
เจียงฉือซิงยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้น
เหล่าเจินกั่วหยุดพิมพ์ด่าไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเหล่าเจินกั่วก็เริ่มโมโหขึ้นมา เธอยังกล้าเหม่อลอยอีกเหรอ?
[ขอร้องละ ตอนนี้เธอควรจะละอายใจ รู้สึกผิดและร้องไห้ขอโทษสิ]
[ทำไมยังทำหน้าเย็นชาอยู่อีกล่ะ!]
[อะไรกัน ทำไมทำท่าเหมือนไม่แคร์อะไรเลย]
[เธอตั้งใจทำแบบนี้แน่ ๆ!]
[ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มันก็น่าโมโหทั้งนั้นแหละ!]
พวกเธอยิ่งด่ารุนแรงขึ้นไปอีก
น่าเสียดายที่หนิงหนิงไม่เห็น
พอเธอพูดจบและเตรียมจะชูกระดานคำตอบในมือขึ้น
