ดินมาที่ข้างเท้าของหนิงหนิง ดวงตาสีเขียวทั้งสองข้างของมันเหมือนอัญมณีสีเขียวที่จ้องมองเจียงเจินอย่างลึกลับ
คนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัว ประกอบกันเป็นภาพที่งดงามแต่ชวนขนลุก
ทั้งสวยงามและน่าขนพองสยองเกล้า
แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่ก็รู้สึกได้ว่าสวยงามจนแทบขาดใจ
แต่ก็น่ากลัว บนร่างของหนิงหนิงมีความลึกลับบางอย่างที่บอกไม่ถูก และความลึกลับที่ไม่อาจรู้นี้เองที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
แต่ก็ยังอยากดูอยู่ดี
เจียงฉือซิงรู้สึกกลัวเล็กน้อย “เธอเป็นใคร?”
หนิงหนิงตอบ “ฉันคือหนิงหนิง”
เจียงฉือซิงงงงวย “เธอบอกว่า เธอเป็นใครนะ?”
ผู้ชมต่างก็พากันงงงวย
[ของปลอมงั้นเหรอ????]
[ไม่! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!]
[พวกคุณไม่ได้ดูห้องไลฟ์ของหนิงหนิงเหรอ?]
[ฉันดูแล้ว ตอนนี้ฉันยังตกใจอยู่เลย]
[บ้าเอ๊ย พวกนั้นปากก็ด่าแต่ตอนนี้ภาพที่แคปจากไลฟ์ของของปลอมก็แชร์กันเกลื่อนเน็ต ความภาคภูมิใจหายไปไหนหมด?]
[ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันเซฟไว้แล้วล่ะ]
[แต่ใบหน้านี้มันสวยมากจริง ๆ นะ!]
[ถึงฉันจะไม่ชอบหนิงหนิง แต่หนิงหนิงก็สวยมาตั้งแต่แรกแล้วนี่นา นี่มันความจริงไม่ใช่เหรอ?]
[ความจริงก็คือความจริง]
[แต่มันก็ไม่เหมือนกันนะ]
[ก่อนหน้านี้ ตอนที่ฉันเห็นหนิงหนิงก็คิดว่าเธอสวยนะ แต่คุณคิดว่าเธอสวยจนน่ากลัวเลยเหรอ?]
[ทำไมทุกคนพูดถึงแต่เรื่องหน้าล่ะ เธอยังไม่ได้โชว์หน้าเลยนี่…]
[อืมมม…]
[อ๋อ ไม่ใช่สิ เธอโชว์ครึ่งหน้านี่นา]
[ไม่ต่างกันหรอก ถึงใส่หน้ากา
