บทที่ 30 หนิงหนิงมาถึงวิลล่า
ทั้งสามคนเดินออกจากห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์
“วาเซีย อยู่เฝ้าบ้านนะ” หนิงหนิงสั่ง
วาเซียค่อย ๆ หดอุ้งเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากประตูกลับมา
ถูกจับได้ซะแล้ว
วาเซียเดินเข้ามาถูไถขาของหนิงหนิง แล้วนอนกลิ้งไปมาบนพื้น
หนิงหนิงพูดว่า “ว่านอนสอนง่ายหน่อยสิ”
วาเซียลุกขึ้นแล้วเดินหูตกเข้าไปข้างใน
[อาาา แมวน้อยขี้อ้อนอะไรแบบนี้ ขอป้าหอมสักทีนะ!]
[ฉันเอาให้แมวที่บ้านดู มันบอกว่าแกล้งทำอย่าไปเชื่อ]
[นี่สินะที่เรียกว่าแมวบ้านคนอื่น?]
[เดี๋ยวนะ หรือว่าแมวตัวนี้เป็นของปลอม?]
ประตูปิดลงดังปังจากด้านใน
หนิงหนิงรีบเอามือปิดหู
วาเซียโกรธแล้ว
หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่ตกใจจนสะดุ้ง
“ประตูนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”
หนิงหนิงตอบ “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”
เธอหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา
เจียงเจ๋อยี่รีบเดินเข้าไปข้าง ๆ “ผมช่วยถือให้นะ”
ระยะทางจากตรงนี้ไปถึงประตูยังอีกไกลพอสมควร อีกทั้งหนิงหนิงก็ใส่รองเท้าส้นสูงด้วย
เมื่อเขาเดินมาหยิบกระเป๋า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“หนักจัง!”
หนิงหนิงดึงกระเป๋ากลับมาจากมือของเขา
“ฉันถือเองค่ะ”
เธอถือกระเป๋าเดินนำหน้าไป
เจียงเจ๋อยี่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ช่างน่าอับอายจริง ๆ
หนิงหนิงขึ้นรถ แขกคนสุดท้ายได้รับการรับตัวเรียบร้อยแล้ว
พี่น้องตระกูลเจียงที่ออกเดินทางเป็นคนแรกได้มาถึงจุดนัดพบที่วิลล่าหลังใหญ่แล้ว แขกคนอื่น ๆ ก็กำลังจะทยอยมาถึงเช่นกัน
ทางรายการได้ทุ่มเงินจ
