บทที่ 31 แมวของฉันอยู่ที่นี่ได้ไหม?
หนิงหนิงเรียกวาเซียจากด้านหลัง
ทุกคนในห้องนั่งเล่น รวมถึงผู้ชมที่กำลังดูการถ่ายทอดสดอยู่ต่างเห็นแมวตัวนั้นหยุดเดินแล้วทิ้งก้นลงนั่ง
[น่ารักมากกกก!]
[ทำไมถึงเชื่อฟังขนาดนี้นะ!]
[เหมือนเจ้าลูกแมวขนปุยเลย]
[นี่มันแมวของของปลอมเหรอ?]
[จะด่าของปลอมก็ได้ แต่อย่าด่าแมวสิ!]
[ไม่ใช่แบบนั้น จะพาแมวเข้ามาได้ยังไงไม่ถามความเห็นคนอื่นก่อนเหรอ?]
[เห็นไหมล่ะว่าเป็นของปลอม ช่างไม่มีมารยาทจริง ๆ]
หนิงหนิงวางกระเป๋าเดินทางไว้ที่ทางเข้า
เธอหยิบกระเป๋าใบเล็กใบหนึ่งออกมาถือไว้ในมือ
ม่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นถูกเปิดออก แสงแดดส่องเข้ามา
หนิงหนิงหยิบหมวกที่ถอดออกเมื่อครู่ขึ้นมาใส่ใหม่
เจียงฉือซิงรอจนเบื่อ “ทำอะไรของเธอ ไม่กล้าเข้ามาหรือไง?”
ปีศาจนั้นไวต่อความรู้สึกด้านลบมากที่สุด
วาเซียยื่นกรงเล็บออกมา
“พูดถึงฉันเหรอ?” หนิงหนิงถาม
เจียงฉือซิงเงยหน้าขึ้น
หนิงหนิงยืนอยู่ที่ทางเข้า
ตรงนั้นมีต้นพลูด่างอยู่หนึ่งกระถาง เงาของต้นพลูด่างทอดลงบนพื้นและทอดลงบนตัวเธอด้วย เป็นเงาที่สลับซับซ้อนและเธอก็ยืนอยู่ในเงานั้น
เสื้อผ้าสีดำ ผมยาวสีดำ เธอถูกห่อหุ้มด้วยสีดำราวกับเป็นเงาที่ดำสนิท
ส่วนที่มีสีสันกลับสว่างจนแสบตา
กุหลาบบนปีกหมวก มีสีแดงราวกับหยดเลือด
ใบหน้าครึ่งล่างใต้ปีกหมวก มีสีขาวราวหิมะตัดกับริมฝีปากสีแดง
อัญมณีบนโบว์ส่องประกายวับวาม ปล่อยแสงสีแดงจ้าจนแสบตา
แมวดำตัวน้อยเ
