คงไว้ใจได้
เธอหยิบเพชรเม็ดนั้นออกมาแล้วเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ฉันอยากขายเพชรเม็ดนี้ แต่ไม่รู้จะขายยังไงดี”
เพชรเม็ดหนึ่งส่องแสงจ้า จนทำให้สมาชิกทั้งสามคนในครอบครัวตระกูลจินตาพร่า
จินซุ่ยรู้สึกชาไปทั้งตัว “นี่ต้องเป็นของที่หนิงหนิงให้คุณมาแน่ ๆ”
“ใช่แล้ว คุณรู้ได้ยังไง?” ถังถังถาม
จินซุ่ยโอบกอดเธอ “คืนนี้อย่าเพิ่งกลับบ้านเลย มาพักที่บ้านฉันก่อนนะฉันมีของล้ำค่าจะให้ดู”
ถังถังอาศัยอยู่คนเดียวในห้องเช่า
ไม่กลับไปก็ไม่เป็นไร
ถังถังพยักหน้ารับ “ได้เลย”
สี่สิบนาทีต่อมา ถังถังยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านตระกูลจิน เธอตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เธอชี้ไปที่ต้นท้อทองคำที่สูงจรดเพดาน “นี่เหรอของล้ำค่าที่คุณบอก?”
จินซุ่ยยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว หนิงหนิงบอกว่าถ้าปลูกไว้ข้างนอก มันจะโตสูงกว่าบ้านอีกนะ”
ถังถังพูดอะไรไม่ออกแล้ว เธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ช่วยด้วย
เธอหยิกตัวเองเบา ๆ นี่ไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ใช่ไหม?
จินซุ่ยยังคงรู้สึกเสียดายอยู่
เซี่ยลี่เฟินพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงีบย “พอเถอะ เลิกเสียดายได้แล้ว ถ้าจะปล่อยให้มันงอกออกมาข้างนอกจริง ๆ ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่กันอย่างสงบสุขเลย”
จินซุ่ยคิดตามแล้วก็เห็นด้วย
หากเก็บไว้ข้างนอกคงไม่ปลอดภัย บ้านของพวกเขาคงกลายเป็นเป้าหมายที่ชัดเจน ถึงจะจ้างยามสักสิบคนก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะขโมยทั่วโลกคงต้องมาเยี่ยมเยือนกันหมด
จินซุ่ยรู้สึกโล่งใจขึ้นทันที ดีที่ไม่ได้เก็บไว้ข้างนอก
