ชื่อของตัวเอง ทิ้งอดีตของตัวเอง ยอมเป็นผีร้ายกลายเป็นสุนัขรับใช้ของคนอื่นแบบนาย จะนับว่าเป็นอะไรได้?”
ซานอู่พลิกตาขาวขึ้น ความรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังดับสลายกลับมาอีกครั้ง
มือของโจวเฉิงซื่อยังคงบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ห้องนั่งเล่นเงียบสงัดไร้เสียง
เสียงของโจวเฉิงซื่อเย็นชาราวกับน้ำแข็ง การที่เขาบีบคอซานอู่อยู่นั้น ทั้งเลือด
เย็นและไร้ความปรานี
ดวงตาที่อยู่ใต้ปีกหมวกนั้น เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
ทุกคนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นนั้น
จินซุ่ยกลืนน้ำลายลงคอ
ต่อไปนี้ ถ้าใครพูดว่าหน่วยสืบสวนพิเศษเป็นแค่ของประดับเธอจะสู้กับคนคนนั้นให้ถึงที่สุด
จี๋ไหลรีบพูดขึ้นมา “โจวเฉิงซื่อ! ผู้ต้องสงสัยกำลังจะถูกบีบคอตายแล้ว”
โจวเฉิงซื่อปล่อยมือจากซานอู่ ทำให้ซานอู่ล้มลงกับพื้น
หนึ่งวันต้องเจอถึงสองครั้ง แม้แต่ผีก็ทนไม่ไหว
ซานอู่เกือบจะเป็นลมไป
จี๋ไหลถอดลูกประคำออก ลูกประคำที่พันรอบคออยู่สองรอบเมื่อถอดออกมาแล้วคลี่ออก มันก็กลายเป็นเชือก
ซานอู่ถูกลูกประคำมัดไว้แน่นหนา
ถังถังตกใจ “ที่แท้มันก็ใช้แบบนี้นี่เอง?”
เหมือนได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ
