ที่ไม่มีลมเลย
หนิงหนิงยิ้ม “ฉันยังมีอันที่ใหญ่กว่านี้อีกเยอะแยะเลยนะ”
ถังถังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “งั้นฉันขออันเล็ก ๆ ดีกว่า”
หนิงหนิงยื่นเพชรอันเล็กให้เธอ “นี่เป็นเงินเดือนของเดือนนี้ เดือนหน้าฉันจะให้เม็ดนี้กับคุณอีกนะ”
ถังถัง “ไม่ ๆ ๆ ต่อไปไม่ต้องให้อีกแล้วก็ได้”
เพชรเม็ดนี้ มีค่าพอให้เธอใช้ได้ไปตลอดชีวิต
ถังถังกำเพชรในมือแน่น กลัวว่ามันจะหล่นหาย
เธอค่อย ๆ ยกเพชรขึ้นส่องกับโคมไฟคริสตัล เพชรใสบริสุทธิ์ส่องประกายวิบวับ
สะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีมลทินแม้แต่น้อย
แปะ! มีบางอย่างหยดลงบนใบหน้าที่กำลังเงยอยู่ของเธอ
ถังถังยื่นมือไปเช็ด ของเหลวสีแดงเปรอะเปื้อนหลังมือของเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ
เธอเห็นใครบางคน
มือและเท้าของเขาเกาะอยู่บนเพดานเหมือนกับสัตว์ประหลาด หัวของมันบิดหันเป็นมุมเก้าสิบองศาอย่างน่าสยดสยอง ดวงตาสีดำสนิทจ้องเขม็งมาที่ถังถัง
เนื้อที่แก้มซ้ายของมันหลุดออกมาครึ่งหนึ่ง ห้อยต่องแต่งอยู่บนผิวหนังใบหน้า เลือดหยดติ๋ง ๆ ไหลออกมาจากบาดแผล
เลือดที่หยดลงบนใบหน้าของเธอเมื่อครู่นี้ มาจากใบหน้าของคนคนนี้
ถังถังรู้สึกขนลุกซู่
“ผีหลอก!” เธอร้องลั่น
เธอนึกถึงหนิงหนิง
หนิงหนิงที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ หายไปแล้ว
ในห้องมีเพียงเธออยู่คนเดียว
ทิวทัศน์ในห้องก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
สีแดง
ทุกหนทุกแห่งล้วนเป็นสีแดง
เตียงสีแดงสดมีสัญลักษณ์มงคลคู่ติดอยู่ที่หัวเตียง
หยดเลือดหยดลงบนผ้าปูที่นอนดังแ
