บทที่ 19 ผู้หญิงจะมีความสามารถอะไร
จินเฉียนตัวขับรถมา พอออกจากโรงพยาบาลก็ขึ้นรถทันที
ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงเขาหลานซาน
แถบชานเมืองปกติก็มีผู้คนเบาบางอยู่แล้ว พอขึ้นเขามาตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีใครเลย
จินเฉียนตัวขับรถไปพลางสังเกตว่าแสงจันทร์ในคืนนี้ดูเหมือนจะสว่างเป็นพิเศษ ส่องให้เห็นพื้นถนนได้อย่างชัดเจน
ถึงคฤหาสน์กุหลาบแล้ว
จินเฉียนตัวจอดรถไว้นอกประตูใหญ่
เขาไม่กล้าขับรถเข้าไปข้างใน เพราะครั้งก่อนเขาเคยขับเข้าไปถึงกลางสนาม รถก็พลิกคว่ำทันทีโชคดีที่ตอนนั้นกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ คนอื่นเลยช่วยโทรแจ้งตำรวจให้ไม่อย่างนั้นเขาคงได้เจอเรื่องร้ายแน่
ทุกคนลงจากรถ หนิงหนิงเงยหน้ามอง
คฤหาสน์สีดำซ่อนตัวอยู่ในความมืด มองเห็นเพียงเค้าโครงราง ๆ มีเพียงดอกกุหลาบในสวนเท่านั้น ที่แม้แต่ความมืดของรัตติกาลก็ไม่อาจกลบสีแดงของมันได้ แดงฉานราวกับเลือดที่กำลังจะหยด
เหมือนคฤหาสน์แวมไพร์ที่หนิงหนิงเคยเห็นมาก่อน
จินซุ่ยสะท้านเล็กน้อย คฤหาสน์หลังนี้ยิ่งมองยิ่งน่ากลัว ตอนที่ตั้งใจจะซื้อทำไมถึงไม่รู้สึกว่ามันน่าขนลุกขนาดนี้เลยนะ
จินเฉียนตัวเองก็เงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังเมฆ
แปลกจัง
หนิงหนิงอุ้มลูกแก้วคริสตัลไว้ในมือ วาเซียเกาะอยู่บนไหล่ของเธอ “ฉันจะเข้าไปดูข้างในถ้าพวกคุณไม่อยากเข้าไป จะรออยู่ข้างนอกก็ได้นะ”
ถังถัง “ฉันจะเข้าไปกับเธอด้วย”
ตอนอยู่บนรถ เธอได้ฟั
