นถึงประตูคฤหาสน์ สองข้างทางมีดอกกุหลาบบานสะพรั่งเป็นแปลงใหญ่
ทุก ๆ สองสามก้าวจะมีโคมไฟถนนตั้งอยู่ เพียงแต่แสงที่ส่องออกมานั้น ราวกับมีม่านฝุ่นบาง ๆ ปกคลุม ทำให้เป็นสีเทาขมุกขมัวมองไม่เห็นทางเลยแม้แต่น้อย
จินเฉียนตัวและคนอื่นๆ เดินลำบากมาก ทุกคนจึงเลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดไฟฉาย
มีเพียงหนิงหนิงที่กอดลูกแก้วคริสตัลไว้เท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ
เมื่อเดินมาถึงกลางลานบ้าน ไฟเหล่านั้นส่งเสียงหึ่ง ๆ แสงไฟกะพริบไปมาก่อนจะดับลง รอบข้างจมดิ่งสู่ความมืดในทันทีเหลือเพียงแสงสลัวจากโทรศัพท์มือถือเท่านั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือก็เริ่มกะพริบแล้วไฟฉายในโทรศัพท์ของทุกคนก็ดับพร้อมกัน คราวนี้ทั่วทั้งลานคฤหาสน์จมอยู่ในความมืดสนิทโดยสมบูรณ์
จินเฉียนตัวถึงแม้จะเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมือสั่น
จินซุ่ยกอดเซี่ยลี่เฟินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เธอตัวสั่นไม่หยุด
ใจเย็น ๆ เธอมียันต์ ผีไม่กล้าเข้าใกล้เธอหรอก
ถังถังเกือบจะร้องไห้แล้ว
ตอนนี้เธอเพิ่งจะเริ่มรู้ตัวว่า ที่นี่มีผีอยู่จริง ๆ
ถังถังพูดเสียงเบา “หนิงหนิง…”
ดวงตาของวาเซียในความมืดนั้น เหมือนกับไฟสีเขียวสองดวงที่ลอยอยู่
เมี๊ยว
ไฟถนนส่งเสียงดังซู่ซ่า สว่างขึ้นแล้วก็ดับลงราวกับมีมือสองข้างกำลังกระชากกันไปมา
เพียงแค่สองสามวินาทีสั้น ๆ ไฟถนนก็สว่างขึ้น
โทรศัพท์ก็กลับมาใช้งานได้ตามปกติในทันที
ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ขอ
