งนี้กันเถอะ”
ก่อนหน้านี้เขาเคยอาศัยอยู่ในปราสาท ปราสาทหลังนั้นใหญ่มาก ทั้งปราสาทมีแค่เขากับหนิงหนิงที่อยู่ด้วยกันเท่านั้น
อ๋อ ลืมไปยังมีงูยักษ์ตัวนั้นด้วย
แต่ในโลกนี้ ไม่สามารถอาศัยอยู่ในปราสาทได้ เพราะส่วนใหญ่ถูกเปลี่ยนให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปหมดแล้ว
วาเซียยอมรับได้ง่าย ถึงไม่ใช่ปราสาทแต่แบบนี้ก็ใช้ได้
หนิงหนิงคลิกที่รูปโปรไฟล์ของจินซุ่ย
[สวัสดี ฉันอยากซื้อคฤหาสน์กุหลาบ]
จินซุ่ยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
[จินซุ่ย: เจียงหนิง?]
[หนิงหนิง: ฉันชื่อหนิงหนิง]
[จินซุ่ย: คุณเห็นคอมเมนต์ในวีแชทหรือยัง เรื่องผีสิงนั่นเป็นเรื่องจริงนะ]
[หนิงหนิง: ฉันไม่กลัวผีหรอก]
[จินซุ่ย: (สติกเกอร์กระต่ายเหงื่อตก) มันไม่เกี่ยวกับว่าคุณกลัวหรือไม่กลัวหรอก ฉันก็ไม่กลัวเหมือนกัน!]
[จินซุ่ย: ล้อเล่นน่ะ จริง ๆ แล้วฉันก็กลัวผีเหมือนกัน]
[จินซุ่ย: ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน]
หนิงหนิงเลือกสติกเกอร์แล้วส่งไป
[หนิงหนิง: (สติกเกอร์แมวดื่มชา)]
[หนิงหนิง: ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล]
[จินซุ่ย: คุณไปทำอะไรที่โรงพยาบาล]
[หนิงหนิง: ฉันป่วย]
[หนิงหนิง: (สติกเกอร์แมวนอนล้ม)]
[จินซุ่ย: ???]
ยี่สิบนาทีต่อมา หญิงสาวในชุดโลลิต้าน่ารักประดับด้วยโบว์มากมายบนกระโปรง ใบหน้าหวานละมุน เดินมายืนอยู่ข้างเตียงของหนิงหนิง
จินซุ่ยถาม “นี่คุณเรียกว่าป่วยเหรอ?”
หนิงหนิงตอบ “โดดลงมาจากตึก”
จินซุ่ยนิ่งเงียบไป
หนิงหนิงหายตัวไปเป็นเวลาหนึ่ง
