าให้ไปพร้อมกับพวกเรา”
ลู่จีอันพูดว่า “ขอโทษครับ ผมแค่อยากอยู่กับน้องชายให้นานกว่านี้หน่อย”
เมื่อเห็นดอกทานตะวันในอ้อมแขนของเขา ฉินเจิ้งหยางก็ไม่อาจพูดอะไรรุนแรงออกมาได้
หน่วยสืบสวนพิเศษรวมทั้งฉินเจิ้งหยางมาทั้งหมดหกคน ทุกคนล้วนเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่มากประสบการณ์
ระหว่างทางพวกเขาเจอเหตุการณ์บางอย่าง ทำให้ต้องเสียเวลาไปครึ่งชั่วโมง
ทำให้เริ่มปฏิบัติการช้ากว่าเวลาที่กำหนดไว้หนึ่งชั่วโมง
คืนนี้แสงจันทร์สวยงาม ไม่มีไฟ แต่ระเบียงทางเดินยังคงสว่างชัดเจน
พวกเขามองเห็นห้องผู้ป่วยที่ปลายทางทันที เต็มไปด้วยยันต์สีเหลืองที่แปะอยู่หนาแน่น
ทำให้รู้สึกขนลุกซู่ และเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาตามแผ่นหลัง
ฉินเจิ้งหยางเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษในครั้งนี้
เขาเป็นคนเดียวในทีมที่เคยเผชิญหน้ากับปีศาจมาก่อน จึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับพวกมันมากกว่าคนอื่น
ปีศาจตนนี้ ไม่เคยปิดบังพลังของตัวเองเลย มันมักจะอวดอ้างความแข็งแกร่งให้ผู้มาเยือนทุกคนได้เห็น
คืนนี้ เขากลับไม่รู้สึกถึงแรงกดดันจากปีศาจเหมือนที่เคยเป็นมา
เขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเลย กลับยิ่งรู้สึกเครียดมากขึ้น
ไม่รู้ว่าปีศาจตนนี้กำลังวางแผนอะไรอยู่
ไม่ว่าอย่างไร สถานการณ์แบบนี้ไม่เป็นผลดีกับพวกเขาเลย
ฉินเจิ้งหยางพยายามยัดเยียดยันต์ป้องกันตัวและหนีตายจำนวนมากให้กับลู่จีอัน และสั่งให้เขาอยู่ที่เดิม
ลู่จีอันปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก ผมจะไปกับพวกคุณด้วย”
เขาสวมลูกประคำพลางก
