บทที่ 7 วิญญาณปีศาจกำลังต่อสู้กัน
คนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัวเดินตามเส้นทางที่เคยมาตอนกลางวัน มาถึงชั้นสิบสาม ประตูบันไดยังคงถูกล็อกอยู่
หนิงหนิงบิดประตูเพียงครั้งเดียวก็เปิดออก
วาเซียพูดว่า “ป้ายนี้มีความหมายอะไรกัน?”
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในชั้นสิบสาม พลังงานปีศาจก็พุ่งเข้าใส่หนิงหนิงอย่างดุร้าย แฝงไปด้วยจิตสังหารอันหนาแน่น
มันก็กำลังรอเธออยู่เช่นกัน
วาเซียโกรธจัด
“ไอ้หมอนั่น มันคิดจะฆ่าเธอจริง ๆ ด้วย!”
ช่างเป็นความคิดที่เพ้อเจ้อเหลือเกิน
หนิงหนิงมีพลังแห่งดวงจันทร์อยู่ในตัว
เมื่อมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย บรรยากาศอันน่าขนลุกหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
หนิงหนิงผลักประตูเข้าไป
เหมือนกับตอนกลางวัน เด็กผู้ชายยังคงนอนอยู่บนเตียง
หนิงหนิงเดินไปที่ข้างเตียง เด็กชายเผยรอยยิ้มขณะหลับดูเหมือนกำลังหลับฝันดี
ดูแล้วค่อนข้างน่ารัก ใบหน้าขาว ๆ ดูน่าเอ็นดู
ภายในห้องเงียบสนิท
เสียงของทั้งเมืองหายไปหมด
หนิงหนิงได้ยินเสียงเท้าของวาเซียที่เหยียบย่ำบนพื้น แต่กลับไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของเด็กชายบนเตียง
เธอก้าวข้ามเตียงผู้ป่วย เดินไปที่ข้างหน้าต่างแล้วเปิดม่านออก
แสงจันทร์ส่องเข้ามาในห้องผู้ป่วย ตกกระทบที่มุมเตียง
หนิงหนิงรีบถอยหลังไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว
บนเตียงผู้ป่วย เด็กชายลุกขึ้นนั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้
เขาลืมตาขึ้น
สองเบ้าตาดำมืด ไม่มีทั้งลูกตาและตาขาว
หนิงหนิงตกใจ ดูน่าเกลียดมาก
หนิงหนิงพูดว่า “ไม่ว่านาย
