บทที่ 8 เขาดูเหมือนหลอดไฟ
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตารูปหงส์ที่ทั้งยาวและสวยงามเต็มไปด้วยความระแวดระวัง กวาดมองหนิงหนิงด้วยสายตาเพียงแวบเดียว
หลังจากแน่ใจว่าหนิงหนิงไม่มีอันตราย เขาก็ก้มลงมองดอกทานตะวันในอ้อมแขน ขนตายาวทอดเงาลงบนใบหน้าบดบังไฝสีแดงเข้มที่หางตา
วาเซียตื่นเต้นมาก “เป็นดวงวิญญาณสีทองอีกแล้ว! หนิงหนิง เป็นดวงวิญญาณสีทองอีกแล้ว!”
มันเจิดจ้ายิ่งกว่าเด็กชายคนเมื่อกี้เสียอีก เป็นสีทองบริสุทธิ์ ไร้สิ่งเจือปน
ประกายสีทองวาบผ่านดวงตาของหนิงหนิง
เธอมองดูแล้วคิดว่า ชายคนนี้ดูเหมือนหลอดไฟที่เดินได้ ช่างแสบตาเหลือเกิน
ประตูลิฟต์เปิดออก ลู่จีอันอุ้มช่อดอกไม้เดินเข้าไปในลิฟต์
หญิงสาวยังคงยืนอยู่ใต้แสงไฟ
ชุดคนไข้ที่หลวมเกินไปทำให้ตัวเธอดูเล็กและบอบบาง
ผิวของเธอขาวราวกับหิมะ ทั้งร่างดูเหมือนตุ๊กตาเซรามิกที่แค่แตะก็แตกได้
เธอยืนอยู่ตรงนั้น มองเขาอย่างสงบนิ่ง
เธอเป็นหญิงสาวที่สวยเกินไป
ลู่จีอันมองไปที่พื้น
มีเงา แสดงว่าเธอเป็นคน
มือที่กำลูกประคำของเขาคลายออก
ในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังปิดลง
เขาเห็นแมวดำที่อยู่ข้าง ๆ หญิงสาวยิ้มกว้างให้กับเขา
“วิญญาณสีทอง อยากกินจังเลย!”
ความสุขและความเศร้าระหว่างคนกับแมวไม่อาจเข้าใจกันได้ หนิงหนิงรู้สึกแค่ว่ามันแสบตามาก
….
ลู่จีอันยืนพิงข้างลิฟต์
หน่วยสืบสวนพิเศษกำชับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ให้เข้าไปคนเดียว
เวลาผ่านไปแค่ห้านาที
ฉินเจิ้งหยางก็นำคนมาถึง
“บอกแล้วไงว่
