จะลืมตาหรือไม่ลืมตา ก็ไม่มีความแตกต่างอะไรกันหรอก หลับตาไปเถอะ”
เด็กชายยิ้มกว้าง มุมปากยกขึ้นจนถึงใบหู
เขาเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงทันที โซ่เหล็กที่พันธนาการแขนขาส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง
เสียงดังแกร๊ก ๆ โซ่เหล็กถูกเขากระชากขาด
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เขาลุกขึ้นยืน ใบหน้าค่อย ๆ บิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว กางแขนทั้งสองข้างแล้วบินตรงไปหาหนิงหนิง
หนิงหนิงถือลูกแก้วคริสตัลไว้ในมือ ลูกแก้วเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าใสแจ๋ว
เด็กชายล้มลงกับพื้น ส่งเสียงร้องแหลมออกมา
“เจ็บ เจ็บมาก!”
“เจ็บ! เจ็บ! เจ็บ!”
“เจ็บมากเลย รีบฆ่าเธอซะ!”
อีกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าของวิญญาณที่เธอเห็นในตอนกลางวัน พวกมันบิดเบี้ยวร่างกายอย่างบ้าคลั่ง
ทันใดนั้น ใบหน้าวิญญาณเหล่านั้นก็หลุดออกจากร่างของเด็กชาย ในพริบตาเดียวหนิงหนิงก็ถูกล้อมรอบด้วยใบหน้าวิญญาณจากทุกทิศทาง
ใบหน้าวิญญาณนับไม่ถ้วนส่องแสงเรืองรางน่าขนลุก
วาเซียตะโกนขึ้นว่า “วิญญาณเยอะจังเลย! แต่ฉันไม่ชอบกินวิญญาณพวกนี้หรอกนะ ทั้งดำ ทั้งเหม็น!”
มันตวัดกรงเล็บฟาดใส่หัวของวิญญาณตนหนึ่งจนแตกกระจาย
หนิงหนิงเตะวิญญาณตนหนึ่งที่พยายามจะคว้าแขนของเธอกระเด็นออกไป
เธอชูลูกแก้วคริสตัลขึ้น แสงสว่างจ้าสาดลงมา ก่อนที่มันจะหายไปเหล่าวิญญาณต่างส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
หนิงหนิงรู้สึกว่าเสียงเหล่านั้นเหมือนมีดแหลมที่ทิ่มแทงเข้ามาในสมองของเธอ
“รู้ไหม สุสานแห่งนี้ ฉันเลือกมาสามปีกว่าจะได้ที่นี่และ
