งฉันกับน่าน่าด้วยนะ”
จี๋ไหลค่อย ๆ มีน้ำตาคลอ พูดอย่างดื้อรั้นว่า “คืนนี้ผมก็จะไปด้วย”
ตั้งแต่เขาเข้ามาในหน่วยสืบสวนพิเศษ ฉินเจิ้งหยางก็คอยดูแลเขามาตลอด
หลายครั้งที่เจอผีร้ายก็มีฉินเจิ้งหยางที่ช่วยดึงเขากลับมา
“อาจารย์หนึ่งวัน พ่อตลอดชีวิต”
ฉินเจิ้งหยางส่ายหน้า “นายยังหนุ่มอยู่ หน่วยสืบสวนพิเศษต้องการคนรุ่นใหม่”
หน่วยสืบสวนพิเศษเป็นงานที่อันตรายอยู่แล้ว การเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่เป็นเรื่องปกติ
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ หน่วยสืบสวนพิเศษมีคนรุ่นใหม่น้อยลงเรื่อย ๆ พวกเบื้องบนก็พากันกลุ้มใจ
“งานอันตรายแบบนี้ ปล่อยให้พวกเราพวกกระดูกแก่ ๆ ลุยก่อนดีกว่า”
พวกเขาที่เป็นผู้อาวุโส ได้เตรียมพร้อมมานานแล้ว
ฉินเจิ้งหยางตบไหล่จี๋ไหล “ไปกันเถอะ ให้ฉันเลี้ยงข้าวนายสักมื้อ”
แต่ก็ไม่รู้ว่านี่จะเป็นมื้อสุดท้ายหรือเปล่า
หลังจากทั้งสองคนเดินจากไป
หนิงหนิงและวาเซียก็เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย
ทั้งคู่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างชัดเจน
วาเซียถาม “คนเมื่อกี้จะตายจริง ๆ เหรอ?”
หนิงหนิงตอบ “ตาย”
ทั้งสองกลับมาที่ห้องผู้ป่วย
หลินเค่อกลับมาแล้ว
หลินเค่อเพิ่งกลับมาจากสถานีตำรวจ หลังจากให้ปากคำเสร็จตำรวจถามเธอว่ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
เธอรู้สึกว่าหนิงหนิงไม่อยากเป็นที่สนใจจึงหาข้ออ้างมาพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าตำรวจจะเชื่อหรือไม่
อย่างไรก็ตาม เธอได้รับคำชมเชย
ตำรวจบอกว่ายันต์ที่เด็กหนุ่มคนนั้นโยนออกไป แต่เดิมเป็นยันต์ที่ส
