บทที่ 4 คำทำนายเป็นจริง
เพื่อนร่วมงานของหลินเค่อถือชามข้าวเดินออกมา แล้วยืนเรียงข้างกันพร้อมถอนหายใจ
หลินเค่อถาม “เกิดอะไรขึ้นข้างล่างเหรอ?”
“จะเกิดอะไรได้ คนไข้เป็นคุณยายที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว เมื่อวานถูกส่งมาที่นี่ตอนอาการหนักแล้วเลยช่วยไว้ไม่ได้ ญาติคนไข้ก็เลยมานั่งประท้วงที่โรงพยาบาลโทษว่าหมอรักษาไม่ดี ทั้ง ๆ ที่พวกเขานั่นแหละที่พามาส่งช้าเกินไป”
“ถ้าเป็นปัญหาเรื่องหัวใจแล้วทำไมหัวหน้าแผนกหวังถึงอยู่ที่นั่นล่ะ?”
เพื่อนร่วมงานชะโงกหน้าไปดู “คงออกไปรับอาหารมั้ง ภรรยาเขาต้องเอาอาหารมาส่งให้แน่ ๆ นั่นไงในมือยังถือกล่องข้าวอยู่เลย”
“น่าอิจฉาจังเลย แต่งงานมานานขนาดนี้ ลูก ๆ ก็โตกันหมดแล้วแต่ความสัมพันธ์ยังดีขนาดนี้”
“อย่าดูเลย คงมีคนแจ้งตำรวจไปแล้วล่ะ รีบกินให้เสร็จเร็วพวกเราต้องไปทำงานต่อนะ” เพื่อนร่วมงานตบไหล่หลินเค่อแล้วสะดุ้งตกใจ “ทำไมหน้าเธอซีดขนาดนี้ล่ะ?”
เลือดสีแดงสดกระจายอยู่ทั่ว มันย้อมข้าวร้อน ๆ ที่ยังกินไม่ทันหมด
หลินเค่อกัดฟันแน่นทั้งที่เป็นหน้าร้อน แต่ร่างกายของเธอกลับเย็นเฉียบไปทั้งตัว
ร่างทั้งร่างของเขาดำสนิท ผมยาวปิดบังดวงตา แต่มันไม่อาจปิดบังจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความแค้นของเขาได้
สายตาของหลินเค่อกวาดมองไปในฝูงชน
ห่างออกไปสองคนจากด้านหลังของชายที่กำลังทะเลาะกับหัวหน้าแผนกหวัง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
เขาสวมชุดสีดำทั้งตัวไว้ผมยาว ปลายผมปิดบังดวงตาของเขาไว้
ขาของหลินเค
