างสาย หลินเค่อกุมหัวใจที่เต้นรัวแรง
จากสถานีตำรวจมาที่นี่ต้องใช้เวลาประมาณสิบนาที ในระหว่างนี้เธอไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะลงมือทำอะไรรุนแรงขึ้นมาหรือเปล่า
เธอกำหมัดแน่น เดินลงบันไดมาถึงที่ประตู
เธอรีบมองหาชายหนุ่มคนนั้นอย่างรวดเร็ว เขาสวมเสื้อฮู้ดสีดำมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าเสื้อ
หลินเค่อตะโกนใส่คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ “พวกคุณยืนมุงดูอะไรกัน ที่บ้านไม่มีคนป่วยที่ต้องดูแลหรือไง”
พอเธอพูดจบ คนรอบข้างก็แยกย้ายกันไปหลายคน เหลือเพียงแค่ไม่กี่คน
หัวใจของหลินเค่อเต้นรัวเร็วเธอเบียดตัวไปข้าง ๆ หัวหน้าแผนกหวังแล้วผลักเขาออกไปด้านข้าง
“เกิดอะไรขึ้นคะ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”
ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าสำรวจเธอด้วยสายตา “คุณเป็นแค่พยาบาล จะมีประโยชน์อะไรถ้าเล่าให้คุณฟัง?”
หลินเค่อไม่ยอมแพ้ “พ่อฉันเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล จะไม่มีประโยชน์ได้ยังไง!”
ชายคนนั้นดูลังเลใจ แต่ก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอีกครั้ง
พอเริ่มเล่าน้ำตาก็ไหลพราก เป็นเรื่องที่ทำให้ทั้งคนและสวรรค์ต้องโกรธแค้น
หลินเค่อพยักหน้าตามเพื่อถ่วงเวลา
“รอสักครู่นะคะ ฉันจะให้พวกเขาตรวจสอบดูก่อน ส่วนคุณกลับไปทำงานได้แล้ว”
หลินเค่อพูด พร้อมผลักหัวหน้าแผนกหวังเบา ๆ
หัวหน้าแผนกหวังกล่าวขอบคุณเสียงเบา แล้วเดินจากไป
หลินเค่ออดไม่ได้ที่จะมองไปทางเด็กหนุ่มชุดดำคนนั้น พอมองไปสายตาของทั้งคู่ก็สบประสานกันพอดี
เด็กหนุ่มเปิดเผยดวงตา จ้องมองเธออย่างดุด
