ม่อยู่ หน้าอกสั่นสะท้านทุกครั้งที่หายใจ ปลายนิ้วเริ่มค้นหาชื่อเกมตัวเองบนเว็บ
ใจอยากจะเห็นสาเหตุที่มันโด่งดังเป็นพลุแตกกะทันหันขนาดนี้
“เป็นเพราะสตรีมนั้นเหรอ? ถ้าใช่ ฉันก็ควรทำบ่อย ๆ …”
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ผลการค้นหาแรกโหลดเสร็จ ความตื่นเต้นก็เกือบจะมลายหายไป ผมสัมผัสได้ว่าใบหน้าตัวเองเริ่มแข็งทื่ออย่างช้า ๆ
“อืม…”
นี่มัน… ผมคงไม่โดนส่งตัวไปคุกเพราะเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะแสดงอาการยังไงดีเมื่อได้อ่านพาดหัวบทความที่ปรากฏขึ้น
[เสียงกรีดร้องลั่นละแวกบ้าน สายด่วนตำรวจแทบแตกหลังชาวบ้านแห่แจ้งเหตุขวัญผวา ตัวการคือ? เกมที่มีชื่อว่า หนึ่งวันธรรมดาในออฟฟิศ]
ผมกดเข้าไปในเว็บไซต์เพื่อดูบทความยาวเหยียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ รวมถึงเรื่องที่หลาย ๆ ละแวกบ้านถูกเขย่าขวัญด้วยเสียงกรีดร้องเหล่านั้น
“ฮ-ฮะฮะ”
ผมฝืนหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปมองบทวิจารณ์ของเกมเป็นการปิดท้าย
ยิ่งอ่านพวกมันมากเท่าไหร่ ผมยิ่งเอามือปิดบังใบหน้ามากขึ้นเท่านั้น
[แย่มาก! แย่โคตร ๆ ! ฉันนอนไม่ได้เลยเพราะไอ้เกมนี่! ตำรวจถูกเรียกตัวมา แล้วทุกคนก็โดนสอบปากคำ! แย่ที่สุด!]
[เกมห่วยแตก! ห่วยสุด ๆ !]
หน้าเพจถล่มทลายด้วยกระแสคำวิจารณ์เชิงลบ
ส่วนใหญ่ดูเหมือนจะมาจากบรรดาผู้เสียหายท
