ตัวเกมเริ่มต้นแบบเรียบง่ายมาก
‘นี่ก็เข้าปีที่สามแล้วที่ผมได้มาทำงานในบริษัทนี้ ทุก ๆ วันคือความทรมาน ผมแทบไม่ได้นอนเลย ผมเหนื่อยมากจนเริ่มได้ยินเสียงแปลก ๆ ทุกครั้งที่ออกจากออฟฟิศ สิ่งเดียวที่คอยประคองสติผมเอาไว้คือเครื่องเล่นเกมของตัวเอง ผมจะรู้สึกปลอดภัยเฉพาะตอนที่ได้เล่นมันเท่านั้น’
มันเริ่มด้วยข้อความยาวเหยียดแสนน่าเบื่อโปะเต็มหน้าจอ
ดวงตาของคาร์ลหรี่ลงขณะอ่านข้อความดังกล่าว
“แม้แต่เสียงพากย์ก็ไม่มีเหรอ? เอาจริงดิ…?”
ถึงเขาจะไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับเกมนี้อยู่แล้ว แต่นี่มันแย่ยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก
“แล้วดูกราฟิกนั่นสิ แทบจะไม่ได้เรนเดอร์อะไรเลยด้วยซ้ำ ระดับเดียวกับเกมเมื่อสมัยยี่สิบปีก่อนชัด ๆ”
ความคิดเห็นของเขาเป็นทำนองเดียวกับช่องแชต
— งบน้อยจัด
— มันอาจจะน่ากลัวก็ได้นะ?
— เหอะ… ดูน่าเบื่อว่ะ เปลี่ยนเกมเถอะ ถ้ายังเล่นต่อ ฉันจะย้ายไปช่องอื่นละนะ
— เป็นฉันคงทำได้ดีกว่านี้ 555
เมื่อได้อ่านคอมเมนต์แล้ว คาร์ลแทบอยากจะเลิกเล่นซะเดี๋ยวนั้นเลย
แต่พอนึกถึงเม็ดเงินที่จะหาได้จาก ‘กระแส’ ของคลิป เขาก็กัดฟันและตัดสินใจลุยต่อ
ข้อความยาว ๆ อีกชุดหนึ่งปรากฏขึ้น
มันเล่าเค้าโครงคร่าว ๆ เกี่ยวกับเรื่องราวของพนักงานผู้เหนื่อยล้าคนหนึ่ง และก็อีกคนที่จบชีวิ
