ตตัวเองไปแล้ว ทั้งยังมีเครื่องเล่นเพลงที่ช่วยให้เขารู้สึกปลอดภัย ก็แค่เรื่องไร้สาระที่ยัดเข้ามาเพื่อพยายามสร้างจิตวิทยาแก่ผู้เล่นเท่านั้นแหละ
“แม่งเอ๊ย ไม่มีให้กดข้ามด้วย”
การที่ไม่สามารถข้ามบทนำอันน่าเบื่อทั้งหมดได้ทำให้เขาอยากจะทึ้งหัวตัวเอง เกมสยองขวัญที่ดีไม่จำเป็นต้องมีการเกริ่นนำกระจอก ๆ แบบนี้
นี่ถือเป็นตัวอย่างของเกมประเภทที่ไม่แสดงให้ดู สักแต่จะเล่าอย่างเดียว
‘หวังว่าไอ้พวกนี้จะไม่นานมากนะ’
เขาสังเกตเห็นว่าผู้ชมเริ่มเบื่อหน่ายกันแล้ว
โชคยังดีที่มันไม่ยาวนานมากนัก ในไม่ช้าเขาก็พบว่าตัวเองอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง พอเขากดเมาส์ ฉากพลันเปลี่ยนเป็นโถงทางเดินยาว
บทสอนการเล่นด้วยปุ่มง่าย ๆ ปรากฏขึ้นบริเวณด้านขวาของหน้าจอ
“งั้นแค่ต้องเดินไปเรื่อย ๆ ใช่ไหม?”
ปุ่มการควบคุมต่าง ๆ ดูค่อนข้างพื้นฐานทั่วไป คาร์ลเริ่มบังคับตัวละครให้เดินไปข้างหน้า
“เท่าที่เล่นมา เกมมันดูหน่วง ๆ อยู่นะ ผมเดาว่าผู้พัฒนาน่าจะใช้ยูเอนจิ้นแต่รีบทำเกินไปหน่อย ส่วนการเรนเดอร์ภาพก็ดูไม่ค่อยดี คงเพราะสาเหตุเดียวกันละมั้ง…? เสียงประกอบก็ไม่ค่อยตรงจุดเท่าไหร่ อย่างเสียงฝีเท้ามันฟังดูไม่สม่ำเสมอหน่อยหนึ่ง แต่เสียงหายใจดันเป็นสม่ำเสมอเท่า ๆ กันมากเกินไปซะงั้น ใครมันจะไปหายใจแบบนั้นกัน
