?”
คาร์ลเริ่มวิจารณ์ไปพร้อมกับเล่นเกม
“เกมนี้ราคาประมาณ 5 ดอลลาร์ แต่ผมเคยเห็นเกมที่ถูกกว่านี้แล้วทำออกมาดีกว่—”
พรึ่บ!
ทันใดนั้น หน้าจอกลายเป็นสีดำสนิท ความมืดมิดกลืนกินคาร์ลจากทุกทิศทาง ยกเว้นทางจอมอนิเตอร์ด้านข้างซึ่งกำลังแสดงช่องแชตอยู่
“อะไรน่ะ?”
คาร์ลมองหน้าจอด้วยความสับสน ก่อนจะตระหนักได้ด้วยความรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น
“อ้อ ผมรู้ละว่าจะมาไม้ไหน”
เขากดปุ่ม ‘W’ อย่างใจเย็น เสียงสะท้อนจากฝีเท้าของตัวละครดังแว่วเข้าสู่แก้วหู
“…คล้าย ๆ กับเกมแว่วเสียงกระซิบเลย เกมนี้เล่นกับเสียงและการมองไม่เห็นเพื่อสร้างความตึงเครียด พอกดดันจนได้ที่แล้วก็ปิดท้ายด้วยฉากจัมป์สแกร์”
มันคือลูกไม้มาตรฐานของเกมแนวสยองขวัญ และด้วยความที่เป็นผู้เล่นมากประสบการณ์คนหนึ่ง คาร์ลจึงมองเจตนาของตัวเกมออก
ทว่า…
พรึ่บ!
ไม่นานแสงสว่างก็กลับมาอีกครั้ง เขาเอียงศีรษะตัวเอง
“อ้าว? ผมคิดผิดเหรอ?”
เขาเลี้ยวตรงหัวมุมแล้วเห็นทางเดินอันคุ้นเคยในระยะสายตา จังหวะนั้นเขาถึงได้ทำหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง
“เกมแนวเขาวงกตที่ไม่มีจุดสิ้นสุดงั้นเหรอ? โอเค ผมว่าผมเคยเล่นแนวนี้มาก่อนนะ…”
เขาพยายามทำให้สตรีมดูสนุกสนานอย่างสุดความสามารถ แต่เมื่อมองไปทางช่องแชตซึ่งเริ่มไม่ค่อยมีส่วนร่วมด้วยแล้ว เขาก็รู้สึกเหมือนหัวใ
