จบิดตัว
‘ฉันควรเล่นเกมนี้ให้จบ ๆ ไปสักที’
เขากด ‘Shift’ เพื่อให้ตัวละครเคลื่อนที่เร็วขึ้น เขาไม่สนแล้วว่าจะใช้ค่าพลังกายไปสิ้นเปลืองขนาดไหน ตอนนี้เขาแค่ต้องการตายแล้วย้ายไปเล่นเกมอื่นต่อ
แต่แล้ว ในชั่วขณะที่เขาเดินไปได้ครึ่งทาง ตัวละครก็หยุดนิ่งและหยิบเครื่องเล่น MP3 ออกมา
“เอ๊ะ?”
ก่อนที่คาร์ลจะทันประมวลผลได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่วงทำนองหนึ่งเริ่มบรรเลงออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์
มันเป็นบทเพลงอันนุ่มนวล ฟังแล้วปลอบประโลมโสตประสาทหู นำพาให้จิตใจของเขาค่อย ๆ ผ่อนคลาย
— ว้าว ไม่เลวเลยนะ
— เออ… ฉันชอบแฮะ
— 555+ ผู้พัฒนาทุ่มเงินทั้งหมดของตัวเองไปลงกับเพลงรึเปล่าเนี่ย?
คาร์ลพยักหน้าเห็นด้วยกับคอมเมนต์เหล่านั้น
เสียงเพลงฟังแล้วระรื่นหูอย่างน่าประหลาด ร่างกายของเขาเริ่มคลายลงโดยไม่รู้ตัว
และนี่…
คือชั่วอึดใจที่เกมเปลี่ยนไป
พรึ่บ!
ความดำมืดกลืนกินห้องอีกครั้งหนึ่ง คาร์ลรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเกร็งขึ้น
“เอ๋ะ?”
ความตึงเครียดพุ่งพรวดฉับพลันจนสติสตังเตลิดไปหมด
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะเดินหน้าต่อ ในขณะเดียวกันก็เหลือบมองแชต และพบว่าตอนนี้มันเงียบกริบไปแล้ว
‘หือ? เกิดอะไรขึ้น…?’
แต่คาร์ลก็ไม่มีเวลามานั่งครุ่นคิดแล้ว เพราะแสงไฟกะพริบกลับมาสว่า
