กลับมาอีกครั้ง
“ไปช่วยเขาเองสิ” หนิงหนิงรู้สึกโมโหนิด ๆ จึงโยนวาเซียลงจากเตียง
“ใจร้าย”
วาเซียสะบัดหางแล้วเดินจากไปอย่างหงุดหงิด
มันเพิ่งจะออกไป พยาบาลที่มาตรวจเวรวันนี้ก็มาถึงพอดี
พยาบาลชื่อหลินเค่อ
หนิงหนิงนอนโรงพยาบาลโดยไม่มีใครดูแล ไม่มีใครซื้อข้าวให้เธอ
เธอไม่มีเงินจ้างพยาบาลพิเศษ และจ้าวเฉิงหยวนก็ไม่สนใจดูแลเธอ
เธออยู่คนเดียวมาตลอด หลินเค่อพยาบาลเวรสังเกตเห็นว่าเธอไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน เห็นแล้วทนไม่ได้จึงคอยช่วยดูแลเธอ ซื้อข้าวมาให้และคอยเตือนให้เธอกินข้าว
หลินเค่ออายุยังน้อย เพิ่งทำงานได้ไม่นาน
เมื่อเธอเดินเข้ามา หนิงหนิงยังไม่ได้นอนเธอนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย
เธอสวมชุดผู้ป่วยสีขาวปล่อยผมยาวสยาย ห้องผู้ป่วยก็ค่อนข้างมืด
หลินเค่อกุมหน้าอกตัวเอง “คุณทำฉันตกใจหมดเลย”
หลังจากตรวจร่างกายให้หนิงหนิงตามปกติแล้ว หลินเค่อพูดว่า “คุณอาการดีขึ้นมากเลยนะคะ”
หนิงหนิงจ้องมองเธอ ที่บริเวณหัวใจของเธอมีเงาดำก้อนหนึ่ง
เงาแห่งความตาย
เมื่อเทียบกับเมื่อไม่กี่วันก่อน เงานั้นดำขึ้นและหนาแน่นขึ้น
พยาบาลคนนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด วันนี้ก็คงต้องตาย
หลินเค่อก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง
วันนี้ก็ไม่ได้เปื้อนอะไรนี่นา
ไม่กี่วันมานี้ ทุกครั้งที่เธอเข้ามาหนิงหนิงมักจะจ้องมองที่หน้าอกของเธอ
หลินเค่อทนไม่ไหวจึงถามขึ้น “มีอะไรเหรอคะ?”
หนิงหนิง “ไม่มีอะไร”
หลินเค่อตกใจ “คุณพูดได้ด้วยเหรอ”
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน
