แล้ว เธอไม่เคยพูดอะไรสักคำ
เธอตั้งใจว่าจะพาเด็กคนนี้ไปเอกซเรย์ดูว่าเส้นเสียงมีปัญหาหรือเปล่า
ตอนนี้ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว
“รอฉันแป๊บนึงนะ ฉันจะไปตักข้าวให้” หลินเค่อพูด
เธอเดินออกไป สักพักก็กลับมาพร้อมซาลาเปาหลายลูกและโจ๊กหนึ่งชาม
เธอวางอาหารลงบนโต๊ะ
ซาลาเปาเพิ่งออกจากหม้อได้ไม่นาน ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นหอมของโจ๊กลอยเข้าจมูก
หนิงหนิงไม่ขยับตัว
“จะกินทีหลังเหรอ?” หลินเค่อถาม
หนิงหนิงพยักหน้า
เดี๋ยวทุกอย่างจะเข้าไปอยู่ในท้องของวาเซีย
เธอไม่จำเป็นต้องกินอาหาร
วาเซียชอบอาหารในโลกนี้มาก ทุกครั้งจะกินจนหมดเกลี้ยง
และชอบแสดงท่าทีดูถูกต่อพฤติกรรมที่ไม่รู้จักของดีของเธอ
หลินเค่อตรวจห้องผู้ป่วยอีกรอบ
ก่อนจะจากไป เธอยิ้มและกำชับหนิงหนิง “ถ้ามีอะไร ก็เรียกฉันนะคะ”
หนิงหนิงเรียกเธอไว้ “ขอบคุณที่คอยดูแลฉันมาหลายวันนี้ เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ คุณส่งลูกแก้วคริสตัลมาให้ฉันได้ไหม?”
หลินเค่อทำหน้าสงสัย
เธอครุ่นคิดถึงประโยคของหนิงหนิง แต่ก็ไม่เข้าใจว่ามันมีเหตุผลตรงไหน
เธอรู้สึกโมโหเล็กน้อย “ทำไมฉันต้องให้ลูกแก้วคริสตัลกับคุณด้วย?”
หนิงหนิงพูดอย่างช้า ๆ ว่า “นี่คือค่าตอบแทน”
หลินเค่ออึ้งจนพูดไม่ออก
