หนิง
ครั้งนี้ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
[ทำไมกระรอกตัวนี้วิ่งกะเผลก ๆอย่างนั้นนะ?]
[ขาเหมือนจะเจ็บ หนิงหนิงก็บอกให้เธอดูขาด้วย]
[กระรอกน้อยที่น่าสงสาร ขาเป็นอะไรไปนะ รีบให้หนิงหนิงดูหน่อย เธอต้องรักษาให้หายได้แน่ ๆ]
…
กระรอกน้อยตัวนั้นโผเข้าไปในอ้อมอกของหนิงหนิงโดยตรง หนิงหนิงอุ้มกระรอกตัวนั้นแล้วลุกขึ้นยืน ตรวจสอบขาของกระรอกอย่างละเอียด
ซูเจาเข้ามาใกล้ “บาดแผลของมัน เหมือนกับบาดแผลของเสือดาวตัวก่อนหน้านี้เลย”
จริง ๆ แล้วก็เหมือนกันจริง ๆ ขามีเลือดไหลเละเทะ และยังมีร่องรอยของแผลไฟไหม้อยู่บ้าง มองด้วยตาเปล่า ก็ไม่สามารถวิเคราะห์ได้เลยว่าเคยประสบอะไรมา
“ต้องการความช่วยเหลือไหม?” เจียงซั่วเอ่ยปากขึ้นอย่างทันท่วงที
เจ้าหน้าที่กู้ภัยจากกรมป่าไม้ที่เคยเจอกันเมื่อวานนี้มาถึงอย่างรวดเร็ว ภายใต้การปลอบโยนของหนิงหนิง กระบวนการช่วยเหลือก็เป็นไปอย่างราบรื่นเช่นเคย
เจ้าหน้าที่กู้ภัยช่วยพันแผลให้กระรอกน้อยแล้ว และตัดสินใจที่จะพากระรอกน้อยไปก่อน
“พวกคุณวางใจได้ เมื่อบาดแผลของพวกมันหายแล้ว เราจะปล่อยพวกมันกลับคืนสู่ป่าอีกครั้ง”
หนิงหนิงส่ายหัว “ไม่ต้องรีบหรอก”
เอากลับมาตอนนี้ น่าจะไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่
