้มหน้าก้มตาไปข้างหน้าในป่า
ผู้ชมไม่เห็นด้วยกับการกระทำของหนิงหนิง ไม่มีนกแล้วจะไปถามใครได้
[ฉันว่ากลับไปดีกว่านะ ไปขอบุฟเฟ่ต์จากรายการมากินดีกว่า ถ้าซูเจาไม่กิน ก็ไม่ต้องกิน ปล่อยให้เธอหิวไปเอง]
[ใช่แล้ว ตามใจเธอมากไปแล้ว อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่างมัน]
ขณะที่ผู้ชมกำลังเดือดดาลกันอยู่นั้น ในหน้าจอ หนิงหนิงหยุดเดิน แล้วทำท่าจุ๊ ๆ ขอความเงียบ
ผู้ชมที่อยู่หน้าจอก็หยุดพิมพ์ข้อความตำหนิลงในช่องแสดงความคิดเห็น แล้วเงียบลง
หนิงหนิงเดินไปใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ต้นไม้ต้นนี้ดูมีอายุมาก ลำต้นแข็งแรง ยื่นตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า กิ่งก้านหนาทึบ
หนิงหนิงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เงยหน้ามอง ไม่รู้ว่าเธอกำลังมองอะไรอยู่
เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง เคาะที่ลำต้น
คนอื่น ๆ ไม่เข้าใจการกระทำของเธอ กำลังงุนงงอยู่
ทันใดนั้นด้านหลังของลำต้น ก็เห็นหัวที่มีขนปุกปุยแอบโผล่ออกมาเบา ๆ
[อ๊าาาาา กระรอกตัวน้อย!]
[พระเจ้า ที่นี่มีกระรอกด้วยเหรอ!]
[หนิงหนิงเจอได้ยังไงกันนะ!]
[ท่าทางโผล่หัวออกมาแบบเงียบ ๆ น่ารักจริง ๆ!]
…
หนิงหนิงย่อตัวลง แล้วยื่นมือออกไป
กระรอกตัวน้อยเอียงหัว ราวกับกำลังยืนยันว่าหนิงหนิงมีอันตรายหรือไม่ จากนั้นมันก็ค่อย ๆ วิ่งออกมาจากด้านหลังลำต้นไม้ แต่ก็ต้องหดกลับไป เพราะตกใจฝูงหมาป่าและหมี
หนิงหนิง “ไม่เป็นไรนะ มาหาฉันเถอะ ให้ฉันดูขาของเธอหน่อย”
กระรอกลังเลอยู่ แต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าออกมาจากหลังลำต้นไม้ วิ่งมาหาหนิง
