เมื่อสัตว์ตัวเล็ก ๆ กินเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เดินหน้าต่อไป
ถนนในป่าหลังฝนตก ทุกที่เต็มไปด้วยโคลนตมและน้ำค้าง ตามหลักเหตุผลแล้ว ถนนควรจะเดินยากมาก
แต่ว่า พวกเขาเดินมาได้นานขนาดนี้แล้ว นอกจากรองเท้าที่จะสกปรกไปบ้างแล้ว ส่วนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ดูเหนื่อยอ่อนแรงเลย
พวกเขาดูเหมือนจะหาพื้นที่มีหญ้าแห้งที่เหมาะสมเจอเสมอ
ผู้ชมทั้งหลายก็ไม่แปลกใจอะไรแล้ว
สัตว์เล็ก ๆ พวกนี้มีความจุของสมองจำกัด ครั้งนี้ หนิงหนิงเป็นคนนำหน้า เธอเดินอยู่ข้างหน้า
ซูเจา “เรากำลังจะไปไหนกัน?”
หนิงหนิง “นี่ก็คุณพูดเองนะ ว่าจะกินอาหารอย่างอื่น เลยเดินเที่ยวดูไปเรื่อย ๆ”
ซูเจาทำหน้าบูดบึ้ง “แล้วเราจะต้องเดินไปจนถึงกี่โมงเนี่ย?”
หนิงหนิง “ไม่รู้สิ รอแป๊บนึงค่อยหาใครถามดู”
ซูเจาและหนิงเหนียน : ?
ผู้ชม : ?
[อะไรนะ? เธอจะถามใคร?]
[ในป่านี้ยังมีใครให้เธอถามอีกเหรอ?]
[คงไม่ใช่สัตว์อีกแล้วนะ]
[จะให้พูดว่ายังไง นอกจากสัตว์แล้ว ฉันนึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นอะไรอื่น]
[แต่สัตว์ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาเจอนะ เดินมาไกลขนาดนี้แล้ว แม้แต่นกตัวเดียวก็ยังไม่เห็น]
[ใช่แล้ว นกไปไหน เมื่อวานตอนเพิ่งเข้าป่า นกยังเยอะแยะอยู่เลย ทำไมวันนี้หายไปหมด]
[คุณไม่เห็นกลุ่มที่พวกเขาพามาข้างหลังเหรอ ใครจะกล้าออกมาล่ะ!]
[จริงด้วย ฉันก็ว่านกหายไปไหนหมด ฮ่า ๆ]
[ไม่มีนกแล้ว จะหาใครถามได้เมื่อไหร่กันนะ?]
…
หนิงหนิงก็ไม่พูดว่าจะไปถามใคร
เธอเพียงแค่พาคนและสัตว์ เดินก
