ลูกหลานมาคอยดูแล!”
“……” เธอจุกจนพูดไม่ออก ได้แต่ทอดถอนใจให้กับความดื้อรั้นของชายตรงหน้า ก่อนพึมพำลอดไรฟันด้วยความขุ่นเคือง “ไอ้พวกสมองทึบ… โง่งมกันไปหมด!”
ทว่ากลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า เหนือศีรษะของชายชรานั้นมีวิญญาณผีร้ายตนหนึ่งเกาะหนึบอยู่จริง ๆ
มันหัวเราะคิกคักแล้วพึมพำเลียนแบบ “ถูกต้องแล้ว… ก็ไอ้พวกโง่งมนั่นแหละ!”
ปีศาจร้ายชอบใจยิ่งนัก ครอบครัวนี้เต็มไปด้วยคนเขลาเบาปัญญา ลูกชายโง่เง่าไม่รู้จักกตัญญู ไม่คิดพยายาม วัน ๆ เอาแต่ยื่นมือขอเงิน และพ่อที่หูตาฝ้าฟางลำเอียงจนกู่ไม่กลับ…
‘ช่างเป็นอาหารรสโอชะของมันเสียจริง!’
คนแก่ทั้งคู่ต่างก็โง่เขลาเบาปัญญา ด้วยหลงคิดไปเองว่าในเมื่อลูกสาวมีความสามารถและฐานะความเป็นอยู่ดีกินดี ส่วนลูกชายยังยากจนข้นแค้น พี่สาวจึงควรยื่นมือเข้าช่วยเหลือน้องชายตนเอง ซึ่งนับเป็นเรื่องที่ถูกต้องเหมาะสมแล้ว
แต่คนโง่เขลาที่สุดกลับเป็นหวังเจียเจีย ทั้งที่รู้เต็มอกว่าคนในครอบครัวเป็นพวกปลิงคอยดูดเลือด แต่เธอกลับพยายามกล่อมตนเองว่าพ่อแม่แก่ชราแล้วไม่ควรถือสา
ส่วนน้องชายก็ยังเด็กไม่เดียงสาจึงทำอะไรไม่ได้ ผลสุดท้ายเธอจึงต้องแบกรับภาระครอบครัวใหญ่เอาไว้เพียงลำพัง จนปล่อยให้ครอบครัวเล็ก ๆ ของตนเองต้องระส่ำระสายวุ่นวายไปหมด…
‘ช่างโง่เขลาจริง ๆ…’
‘วิญญาณร้ายพึงพอใจยิ่งนัก มันเฝ้ารอเวลาให้ชายชราสิ้นใจ เพื่อจะได้ย้ายไปสิงสู่ในร่างของหวังเจียเจียต่อไป’
‘ผีโง่งมลอบถอนหายใจ
