านของพวกแก? สงสัยจะไม่อยากทำงานเลี้ยงชีพแล้วใช่ไหม!”
ผู้จัดการหลี่รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็ง ๆ จุกอยู่ในคอจนไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้อีก
การเสียยอดขายหลุมศพไปนั้นถือเป็นเรื่องเล็ก แต่การล่วงเกินจนตระกูลซูขุ่นเคืองนับเป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก หากเรื่องนี้ไปถึงหูเจ้านายจนทำให้เขาต้องตกงาน เขาคงไม่อาจแบกรับผลที่ตามมาได้ไหว
“ขอโทษครับ! ผมต้องขออภัยจริง ๆ!” ผู้จัดการหลีซึ่งเคยวางท่าอวดดีอยู่ในสำนักงานขาย ยามนี้กลับรีบโค้งตัวต่ำจนแทบขนานกับพื้น พร่ำเอ่ยคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ยอมหยุด
“เป็นตัวผมเอง ไร้กาลเทศะ ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายแอบแฝงเลยแม้แต่น้อย หวังว่าพวกคุณจะเมตตาให้อภัย…” เมื่อกล่าวจบ เขาก็รีบก้มหน้าถอยกรูดไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้างทันที
เขาได้แต่ยืนทอดสายตามองขบวนเคลื่อนย้ายหลุมศพอันเกรียงไกรของตระกูลซู ที่พากันตบเท้าขึ้นรถและเคลื่อนตัวจากไป
ยามเช้า ทางสุสานยังอุตส่าห์จัดเตรียมคนมาต้อนรับตระกูลซูอย่างสมเกียรติ แต่ไม่ทันพ้นชั่วโมง มหาเศรษฐีกลุ่มนี้กลับตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วไปเสียเฉย ๆ
ผู้จัดการหลี่รู้สึกหัวใจเย็นวาบจนสั่นสะท้าน
พนักงานขายคนหนึ่งรีบวิ่งหน้าตาตื่นมารายงานข่าวด้วยสีหน้าอมทุกข์ “ผู้จัดการครับ! ใบสั่งซื้อที่ลูกค้าตกลงกันไว้เมื่อเช้า ตอนนี้ถูกแจ้งยกเลิกจนหมดเกลี้ยงเลยครับ!”
คนฟังถึงกับกุมขมับ ตระกูลซูจะเลือกย้ายไปตอนไหนก็ได้ แต่เหตุใดต้องมาเจาะจงเอาในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช
