คุณหวังกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด ทันใดนั้นเศษกระดาษก็ถูกกระชากไปจากมือ
“นายจะทำอะไรน่ะ?” เธอขมวดคิ้วมุ่นพลางตำหนิ
“ขอดูนิดนึงสิพี่ ว่ายัยเด็กนั่นเขียนอะไรให้” น้องชายของเธอฉีกยิ้มกว้าง
เขาไม่รอช้า รีบคลี่กระดาษออกดู ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏกลับมีเพียงรูปนกกับเต่า พร้อมด้วยเลขหนึ่งและเลขศูนย์เรียงกันยาวเหยียด
แม้จะดูอย่างไรก็ไม่เหมือนเบอร์โทรศัพท์ แต่เขาก็ยังไม่ยอมลดละ พยายามนับจำนวนหลักดูด้วยความหวังว่าตระกูลซูอาจจะรวยจนใช้เบอร์สวยที่มีเลขซ้ำกันเยอะ ๆ
ทว่าสุดท้ายเขาก็ต้องผิดหวัง เมื่อพบว่าเบอร์โทรศัพท์ปกติควรมี 11 หลัก แต่บนกระดาษนี้กลับมีเพียง 8 หลักเท่านั้น
‘เด็กคนนั้นก็น่าจะอายุสามสี่ขวบแล้วแท้ ๆ’
‘เขียนเบอร์ตัวเองยังไม่ได้ ช่างโง่จริง ๆ’
“พี่… เด็กนั่นจะโทรหาพี่จริง ๆ เหรอ?”
“เด็กก็แค่เล่นสนุกไปตามประสา นายคิดว่าเขาจะโทรมาจริง ๆ หรือไง?” คุณหวังคว้ากระดาษกลับมาแล้วตอบเรียบ ๆ
“ก็จริงของพี่” น้องชายของคุณหวังนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนเบ้ปาก
แต่ลึก ๆ เขายังคงอดเสียดายไม่ได้ ตระกูลซูรวยล้นฟ้าขนาดนั้น หากเด็กนั่นโทรหาพี่สาวเขาสักครั้ง แล้วนึกสนุกยกเงินให้สักสองสามล้าน เขาคงไม่ต้องดิ้นรนไปชั่วชีวิตที่เหลือแล้ว
เฮ้อ… ทำไมคนรวยถึงได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดขนาดนั้น ในขณะที่คนธรรมดาต้องดิ้นรนแทบตายเพื่อความอยู่รอด? ถ้าเงินพวกนั้นแบ่งมาให้เขาสักนิดคงดีไม่น้อย…
*
ณ สุสานชิงซาน
ซูโล่วรวบร่างของซู่เป
