“ก๊าก ก๊าก??” นกแก้วตัวแสบเอียงคอพลางจ้องหน้าคุณยายด้วยความงุนงง
ทุกคนเมื่อเห็นเหตุการณ์อดขำออกมาไม่ได้ ช่างสมกับคำกล่าวที่ว่าคนแก่พออายุมากขึ้นก็เริ่มกลับไปเหมือนเด็ก ภาพคุณยายท่านหนึ่งกำลังยืนถกเถียงกับนกแก้ว ช่างเป็นภาพที่น่าขันยิ่งนัก
เหล่าผู้คนเดินผ่านไปมาในละแวกนั้นต่างพากันรู้สึกว่า สุสานประจำตระกูลสุดแสนหรูหราตรงหน้านี้… มีบรรยากาศพิลึกพิลั่นเกินบรรยาย
เด็กหญิงตัวน้อยนอนทาบอยู่บนป้ายวิญญาณแล้วร้องเพลงขอพรบรรพบุรุษให้รวยทางลัด
กลุ่มชายหนุ่มรูปร่างดีกำลังจับจอบขุดหลุมศพด้วยความขะมักเขม้น
แถมยังมีคุณยายกำลังยืนต่อล้อต่อเถียงกับนกแก้วอย่างไม่ลดละ…
ไม่นานนักทีมย้ายสุสานก็เดินทางมาถึงครบครัน นักพรตเต๋าเริ่มสั่นระฆังส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งสลับกับเสียงสวดมนต์พลางโปรยกระดาษเงินกระดาษทองไปทั่วบริเวณ เมื่อประกอบพิธีกรรมเสร็จสิ้นลง ก็ถึงเวลาที่จะอัญเชิญโกศบรรจุอัฐิของบรรพบุรุษตระกูลซูออกไปเป็นทางการ
ทว่าทางด้านสำนักงานขาย ผู้จัดการฝ่ายขายซึ่งกำลังปั้นหน้ายิ้มแย้มโน้มน้าวลูกค้าอยู่นั้น ทันทีที่แว่วข่าวว่าตระกูลซูกำลังจะย้ายสุสาน เขาก็ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป
‘อะไรนะ?!’
‘ตระกูลซูจะย้ายหลุมศพงั้นหรือ?!’
‘แล้วทำไมถึงไม่มีใครแจ้งข่าวให้เขาทราบล่วงหน้าแม้แต่คำเดียว!’
ผู้จัดการรีบละทิ้งงานในมือทิ้งทันควัน ก่อนสับเท้าวิ่งไปยังสุสานประจำตระกูลด้วยความตื่นตระหนก!
