รพบุรุษ ทำไมยิ่งทำงานก็ยิ่งจ๊นจน…”
“ขอท่านบรรพบุรุษ ช่วยคุ้มครองให้หนูรุ่งเรืองไปทั้งปี ไม่ต้องทำงานแต่ยังมีเงินใช้ หยิบจับอะไรก็ราบรื่นประสบความสำเร็จด้วยเถิด~”
เหล่าสมาชิกตระกูลซูต่างพากันยืนนิ่ง จ้องมองดวงใจตัวน้อยกำลังพึมพำเพลงประหลาดหน้าป้ายหลุมศพด้วยแววตาว่างเปล่า ยิ่งพอเจ้าตัวเริ่มใส่ทำนองดูคุ้นหูเข้าไป บรรยากาศนิ่งสงบเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนไปทันที
เมื่อตั้งใจเงี่ยหูฟังโดยถี่ถ้วน นี่มันไม่ใช่ทำนองเพลงฮิตอันดับหนึ่งที่ติดหูอยู่ในตอนนี้หรอกหรือ? ทว่าเนื้อเพลงที่ถูกดัดแปลงใหม่นี่สิ…
ทำเอาบรรดาพี่น้องตระกูลซูถึงกับหน้ากระตุกกันเป็นแถว
คุณยายซูขมวดคิ้วจนเป็นปมเค้นเสียงถาม “ใครเป็นคนสอนยัยหนูให้ร้องเพลงพรรค์นี้กัน?!”
ซูอิงเอ๋อร์รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่ใช่ผมนะครับ!”
เหล่าพี่น้องตระกูลซูต่างพากันส่ายหัวปฏิเสธเช่นกัน
สายตาของคุณยายเลื่อนไปมองซูอีเฉิน… ก็ต้องปัดตกไปในทันที เพราะคนเคร่งขรึมอย่างเขาย่อมไม่มีทางสอนอะไรพรรค์นี้ให้หลานสาวแน่นอน
ในที่สุด สายตาเฉียบคมจึงหันไปหยุดอยู่ที่เสี่ยวอู่ซึ่งกำลังคาบใบไม้เล่นอยู่ใกล้ ๆ
“ก๊าก?”
เจ้านกแก้วถึงกับอึ้งจนอ้าปากค้าง… ‘ไม่ใช่ข้านะ!’
ความซวยกลับไม่ได้ตกอยู่ที่มันเพียงอย่างเดียว เมื่อคุณยายซูย่อตัวลงพลางชี้นิ้วคาดคั้น “ปกติเห็นแกชอบคาบมือถือของซู่เป่าไปแอบดูวิดีโอนี่นา! บอกมาสิ แกมีบัญชีชื่ออะไร… ฉันจะหาหลักฐานมาจับแกให้มั่นคั้นให้ตายเลยคอยดู”
