างซึ่งค่อย ๆ เลือนหายไปจนกระทั่งได้สติ ชายหนุ่มจึงปลีกตัวไปเตรียมเครื่องดื่มและของว่าง
ยามน้องสาวอายุครบสิบแปดปี เขาเคยได้รับเหล้าดอกไม้ชั้นเลิศมาไหหนึ่ง ซึ่งเขาเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมในห้องเก็บเหล้าเรื่อยมา ด้วยหวังลึก ๆ ว่าหากวันใดน้องสาวออกเรือนแต่งงาน เขาจะนำเหล้าไหนี้ออกมาเปิดดื่มฉลองร่วมกับพี่น้องในวันมงคลของเธอ
ทว่าในวันนี้… เมื่อความตายพรากเธอไปและหวนกลับมาในฐานะวิญญาณ
คงถึงเวลาแล้วที่ต้องเปิดเหล้าไหนี้เสียที
ภายในห้องนอนของซู่เป่า
เด็กน้อยดูเหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เธอสะดุ้งลืมตาขึ้นพลางพึมพำ “มีอะไรอร่อย ๆ กินหรือเปล่านะ?”
ซู่เป่าลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว อุ้มตุ๊กตากระต่ายวิ่งเท้าเปล่าออกไป มองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัย
‘เมื่อครู่เธอฝัน… ฝันว่าแม่กับลุงใหญ่กำลังแอบทานของอร่อยกันอยู่บนหลังคา’
‘ไม่ได้การแล้ว! จะแอบกินของอร่อยลับหลังเธอไม่ได้เด็ดขาด เธอต้องไปร่วมวงด้วย!’
เด็กน้อยตัวจ้อยจึงเดินเท้าเปล่า ย่องขึ้นชั้นบนไปอย่างเงียบเชียบ…
ขณะเดียวกันภายในห้องของซูอีเฉิน
ชายหนุ่มกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาปัดผ่านใบหน้าจนรู้สึกคันยิบ ๆ
เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนพยายามลืมตาขึ้น
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับเป็นวิญญาณหญิงสาวตนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหัวเตียง เส้นผมสีดำยาวสลวยทิ้งตัวลงมาปกคลุมใบหน้าจนมิด เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มรู้สึกตัว เธอก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นพร้อมเค้น
