ความโป๊ะของตัวเองทิ้งไปเสียให้พ้น
กู้ชีชีรีบกดยกเลิกข้อความ แล้วจึงรีบส่งประโยคใหม่ไปแทน “รอคอยการมาเยือนของคุณนะคะ!”
พอส่งไปแล้วเธอก็อยากจะทึ้งหัวตัวเอง แล้วรีบกดยกเลิกอีกรอบ
‘พูดบ้าอะไรของฉันเนี่ย รอคอยการมาเยือนอะไรกัน!’
กู้ชีชีขบคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงออกไปตรง ๆ “รุ่นพี่คะ ตอนมางานวันเกิด รบกวนพาซู่เป่ามาเล่นด้วยกันนะคะ!”
เธอกัดริมฝีปากจ้องประโยคนี้นิ่งอยู่นานกว่าครึ่งนาที สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ถอนข้อความกลับ แต่แล้วเธอก็เริ่มใจเสียเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบหายไปนานจนผิดสังเกต
กู้ชีชีเริ่มกังวลในใจ หรือว่าเป้าหมายชัดเจนเกินไปนะ?
‘ถ้าเขารู้ว่าเธอใช้เขาเป็นแค่ทางผ่านเพื่อไปหาซู่เป่า เขาจะโกรธไหม?’
‘แล้วซู่เป่าก็เป็นดั่งดวงใจของตระกูลซู พวกเขาจะเริ่มระแวงเธอหรือเปล่า?’
หญิงสาวขยี้ผมตัวเองจนฟูด้วยความเครียด ทว่าในจังหวะกำลังฟุ้งซ่าน เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น
‘ได้ครับ’
กู้ชีชีร้องเฮลั่นด้วยความดีใจทันที “เย้! สั่งเค้ก! ต้องสั่งเค้กเดี๋ยวนี้เลย!”
อีกด้านหนึ่ง
ซูโล่วจ้องมองโทรศัพท์ในมือจนกระทั่งหน้าจอดับมืดลงอัตโนมัติ เขาหลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู
“หึ… ยังจะมีหน้ามาเล่นยกเลิกข้อความอีกนะ”
มุมปากของชายหนุ่มหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยสักนิด ความจริงเขาเห็นทุกถ้อยคำที่ถูกส่งมาทั้งหมด ทั้งความลนลานและความพยายามจะแก้ตัวของเธอ
‘เขาเห็นทั้งห
