ซูโล่วหมุนโทรศัพท์ในมือเล่นหนึ่งรอบก่อนเก็บใส่กระเป๋ากางเกง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร้านดอกไม้ริมทาง ที่นั่นมีช่อดอกไม้ซึ่งตกแต่งเป็นรูปหมีน้อยสีชมพูอ่อนดูน่ารักสะดุดตา
“จอดรถ” เขาสั่งเสียงเรียบ
ผู้ช่วยรีบเหยียบเบรกกะทันหัน พลางถามด้วยความสงสัย “คุณซู มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
ซูโล่วเปิดประตูลงจากรถ “ฉันจะไปซื้อดอกไม้สักหน่อย รอเดี๋ยว”
บรรยากาศยามเที่ยงคืนช่างเงียบสงัด ถนนทั้งสายแทบไร้ผู้คน มีเพียงร้านขายผลไม้ ร้านติดฟิล์มรถยนต์ และร้านดอกไม้ตรงหน้านี้เท่านั้นที่ยังเปิดไฟสลัวอยู่
“ช่วยหยิบช่อนี้ให้ผมหน่อยครับ” ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจ่ายเงิน “เท่าไหร่ครับ?”
เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาเหนื่อยล้า “กำลังจะปิดร้านพอดี คิดแค่หนึ่งร้อยห้าสิบหยวนก็พอครับ ปกติผมขายสองร้อยกว่า”
ซูโล่วพยักหน้า กดเข้าแอพธนาคารแล้วสแกนจ่ายเงินไปสองร้อยหยวนพอดี เขาหยิบช่อดอกไม้หมีน้อยเดินกลับมายังรถ นิ้วเรียวยาวแตะลงบนตัวหมีเบา ๆ
‘น่ารักดี… ซู่เป่าคงจะชอบ’
ทว่าซูโล่วไม่ทันสังเกตเลยว่า เบื้องหลังของเขามีรอยเท้าปริศนาปรากฏขึ้นบนพื้น มันสะกดรอยตามเขาระยะประชิด …
ทันใดนั้น มันกลับพุ่งเข้าหาหลายก้าว แต่แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันกลับกระโดดถอยหลังหนีออกมาติดต่อกันหลายครั้งราวกับหวาดกลัวบางอย่าง
อีกด้านหนึ่ง มีเด็กหญิงอายุราวหกขวบยืนจดจ้องอยู่ เธอกำเข็มทิศในมือแน่น เตรียมวิ่งเข้าไปจัดการ แต่กลับเห็นแสงสีเขีย
