วจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวของซูโล่ว แสงนั้นขับไล่ผีผู้หญิงที่แอบตามเขาอยู่จนกระเจิดกระเจิง
เด็กหญิงหยุดชะงักพลางขมวดคิ้วมองตามหลังชายหนุ่มไป
“เป็นเธออีกแล้ว…” เด็กหญิงฮึดฮัดขัดใจ ก่อนหมุนตัวเดินจากไปอีกทาง
เมื่อเด็กหญิงกลับถึงบ้าน เธอพบว่าไฟด้านในยังสว่างโร่ จึงเปิดประตูเข้าไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาจนผิดวัย และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังแปะมาส์กหน้านอนแผ่อยู่บนโซฟา สายตาจดจ่ออยู่กับการ์ตูนอนิเมะในโทรศัพท์
เมื่อเห็นน้องสาวกลับมา หญิงคนนั้นก็ลุกพรวดขึ้นนั่งทันที “กู้เสี่ยวปา! เธอไปไหนมาอีกแล้ว? ดึกดื่นป่านนี้ยังจะแอบออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกคนเดียวอีกเหรอ?”
เด็กหญิงตอบกลับสั้น ๆ เพียง “อืม” ก่อนก้มหน้าก้มตาเปลี่ยนรองเท้า
“พี่กำลังคุยกับเธออยู่นะ!” กู้ชีชีเดินเข้าไปเคาะศีรษะน้องสาวเบา ๆ
“ฉันชื่อกู้เซิ่งเสวี่ย ไม่ได้ชื่อกู้เสี่ยวปา” เด็กหญิงเอ่ยด้วยเสียงเรียบสนิท
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอำพันคู่นั้นฉายแววเย็นเยียบจนน่าขนลุก “มีอะไรอีกไหม?”
กู้ชีชีได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังของกู้เซิ่งเสวี่ยที่เดินเข้าห้องไปอย่างมึนงง ทว่าก่อนบานประตูจะปิดลง อีกฝ่ายกลับชะงักฝีเท้าแล้วหันมากำชับด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“ฉันไม่ชอบให้ใครมารบกวน… อย่ามาเคาะประตูห้องฉันเด็ดขาดนะ”
“…” กู้ชีชียืนอ้าปากค้าง ทำได้เพียงกะพริบตาปริบ ๆ มองบานประตูซึ่งปิดใส่หน้าอย่างไร้เยื่อใย ความรู้สึกเหมือนถูกน้องสาวแท้ ๆ ประกาศตัดขาดพื้นที่ส่วนตัวพ
