โจวอวี่มั่นใจเต็มอกว่าสิ่งที่เธอลงมือทำนั้นไร้ร่องรอย แม้แต่ผู้ช่วยแต่งตัวเลียนแบบเธอเพื่อช่วยอำพราง ก็ยังเข้าใจแค่ว่าเธอแอบปลีกตัวไปนอนพักผ่อนเท่านั้น!
ในเมื่อเธอระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้ และไม่มีใครล่วงรู้แผนการนอกจากตัวเอง แล้วจะมีใครหน้าไหนมาเปิดโปงเธอได้?
ทว่าซู่เป่ากลับลากตัวพยานปริศนาออกมาชี้ตัวกลางวง พร้อมกล่าวหาว่าเธอเป็นคนราดน้ำมันลงบนฉากกั้น เมื่อได้ยินคำพูดนั้น โจวอวี่แทบอยากหลุดขำออกมา
‘เจ้าตัวเล็กนี่คิดว่าไปคว้าใครมากันแน่ แค่ลากใครสุ่ม ๆ มาสักคนก็คิดจะชี้ตัวเธอได้แล้วหรือ?’
“คุณป้าผีคะ ต้องสู้นะคะ ต้องมีความกล้าเข้าไว้! สู้ ๆ ค่ะ!” ซู่เป่ากุมมือป้าผีเอาไว้แน่นพร้อมเอ่ยให้กำลังใจเสียงใส
ป้าผีตนนี้เห็นทุกการกระทำชั่วร้ายของโจวอวี่กับตา ซู่เป่าจึงหวังเหลือเกินว่าเธอจะกล้าพูดความจริงออกมาด้วยตัวเอง
กู้ชีชีที่เห็นซู่เป่าพยายามออกหน้าแทนเธอด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น ก็รู้สึกตื้นตันใจจนบอกไม่ถูก
‘ฮือ ๆ!’
‘ช่างเป็นเด็กที่นิสัยอ่อนหวานอะไรขนาดนี้ น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน!’
เธอนึกในใจว่าตนเองพอจะมีโอกาสได้เป็นแม่ของเด็กคนนี้ไหมนะ หรือถ้าไม่ได้ เป็นแม่ทูนหัวก็ยังดี!
แต่ทางด้านผีตนนั้นกลับรู้สึกอยากร้องไห้เหลือเกิน ก็ตอนเธอตาย คอของเธอถูกเชือดจนเหวอะซะขนาดนั้น จะให้พูดออกมาได้อย่างไร
ทว่าเมื่อเห็นสายตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นจากซู่เป่าตัวน้อย ป้าผีจึงพยายามเค้นเสียงออกมาสุด
