ทันทีที่ก้าวเข้ามาในกิลด์ ผมก็เห็นดวงตามากกว่าสิบคู่จ้องเขม็งมาทางผม ทุกคนล้วนเป็นคนที่ผมพอจะรู้จักหน้าค่าตาไม่มากก็น้อย
‘พวกเขาเป็นอะไรกันไปหมด?’
ผมพยายามไม่สนใจสายตาเหล่านั้น แต่พวกเขาจ้องเหมือนกับจะเผาใบหน้าผมให้เป็นรู มันให้ความรู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังจ้องมองสัตว์ป่าในสวนสัตว์ยังไงอย่างนั้น
ผมแตะใบหน้าของตัวเอง
หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?
…หรือว่าขวานนั่นมันแอบเฉี่ยวหน้าผม?
‘ไม่นะ ไม่น่าใช่’
ผมไม่ได้รู้สึกเจ็บที่ใบหน้าเลย และพวกตำรวจก็น่าจะทักถ้ามันมีแผลจริง ๆ
ถ้าอย่างนั้น…?
“อ๋อ”
ท้ายที่สุด สายตาของผมไปตกลงบนโทรศัพท์ของโซอี้ แล้วทุกอย่างก็ไขกระจ่าง หัวใจของผมจมวูบ
‘สรุปคือพวกเขาเห็นสตรีมนั้นสินะ’
พอลองคิดดูแล้วมันก็น่าจะเป็นแบบนั้น เดิมทีโซอี้เป็นคนยุยงให้เจมี่ทำอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ผมกลัว แต่สุดท้ายมันก็ไม่เกิดขึ้น เพราะพวกลัทธิประหลาดดันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เสียก่อน
ผมถอนหายใจพร้อมกับกำลังจะเดินเข้าไปหาพวกเขา แต่แล้วก็เห็นเทอร์แรนซ์…? ใช่สิ ผมคิดว่าเขาน่าจะชื่อนี้นะ… ผมเห็นเขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดขณะสลับสายตามองไปมาระหว่างผมกับไคล์
เขาเริ่มพึมพำคำแปลก ๆ ที่ผมไม่ได้ยิน และก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรสักคำ เขาก็ตาลีตาเหลือกหนีออกไป
อิหยังวะ
